KEI's StOrY

สวัสดีครับ =_=

           ผมว่าจะมาอัพฟิคนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะนะ...แต่ว่าเมื่อวานผมบังเอิญต้องนั่งท่องคันจิทั้งคืนมันเลยทำให้ผมผลอยหลับคาโต๊ะเรียนไปเหอๆๆเปิดเทอมมาแค่สามวันงานช้างก็เข้ามาซะแล้ววิชาภาษาญี่ปุ่นนี่น่าเบื่อจริงเชียว=3=มาต่อฟิคกันนะครับ^^ตอนนี้ตอนจบแล้ว^^

___________________________________________________________________________________________

ตอน วันแห่งความรักและความสุข

"โห~...อเลน...ฉันแกล้งแหย่เล่นแค่นี้ทำโกรธไปได้..."

ราวี่ตอนนี้ที่หน้าผากมีลอยเล็บข่วนเล้กน้อย

"ดูดิ...ถ้าหน้าสุดหล่อเหลาของฉันเป็นแผลเป็นขึ้นมาจะทำยังไง!" ว่าแล้วหนุ่มหัวส้มก็เดินไปอ้อนมิลันด้าให้ช่วยทำแผลให้

"อยากรู้ใช่มั้ยว่าผมจะทำยังไง...ผมก็จะช่วยซ้ำให้อีกสี่ห้ารอบเลย!!"

"พอได้แล้วน่า...โตๆกันแล้วนะไม่ใช่เด็กๆกันซะหน่อย..." เสียงใสๆของร่างบางกล่าวขึ้น

"เอ...วันนี้วันที่ 13 กุมภา ใช่มั้ย?...งั้นพรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วสิ..." มิลันด้าพูดไปทำแผลให้ราวี่ไป

"เออใช่!...เห็นเจรี่เขาบอกว่าจะจัดงานวันนี้นี่นา..." ราวี่พูดต่อ

"เอ๋?...แต่ว่าวันวาเลนไทน์น่ะพรุ่งนี้นะ?" ร่างบางถามด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องจัดวันนี้

"ก็พอดี...พรุ่งนี้เอ็กโซซิทส์ทุกคนต้องออกไปทำภารกิจแบบเร่งด่วนน่ะเลยต้องจัดวันนี้" ราวี่ตอบ

"อ๋อ..."

"คันดะคุง!" จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้น

"ค่ะ!" ร่างบางหันไปตามเสียงนั้นก็พบว่าคนที่เรียกชื่อเธอตะกี้คือรีเว่อร์

"หัวหน้าแผนกบอกว่าให้ฉันมารับเธอไปคุยธุระด้วยน่ะ" รีเว่อร์พูด

"เอ๋...จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ..."

"เอ๋...เดี๋ยวนี้เธอพูดคำว่า"ค่ะ"แล้วเหรอ" รีเว่อร์แกล้งแซว

ร่างบางหันมามองหน้าเขาพร้อมส่งยิ้มให้

".......อาจเป็นเพราะว่า...ฉันอยู่ในร่างนี้มาสามปีแล้ว...เลยติดนิสัยแบบนี้ซะแล้วน่ะค่ะ..."

"อือ...งั้นยานั่นก็ไม่จำเป็นแล้วสิ..."

"เอ๋...ยาเหรอ?"

.............................................

....................................

................................

............................

.........................

..................

............

.......

...

.

"หัวหน้าแผนกครับ...พาคันดะคุงมาแล้วครับ"

"อือ...เข้ามาสิ"

เมื่อโคมุอิพูดจบคันดะก็เดินเข้าไป

"มีเรื่องอะไรจะคุยเหรอ?...โคมุอิ"

โคมุอิยื่นขวดยาบางอย่างมาให้คันดะ

"นี่...คือยาแก้นะถ้าดื่มเข้าไปเธอจะกลับมาเป็นคันดะคุงคนเดิมทันที...โทษทีนะที่ปล่อยให้รอจนถึงสามปี..."

"...................................."

เพล้ง! เสียงของขวดยาใบนั้นแตกเพราะคันดะโยนมันลงกับพื้นโคมุอิที่เห็นแบบนั้นก็อึ้งสนิท

"....ขอโทษนะโคมุอิ...แต่ฉันไม่ขอที่จะกลับมาเป็นคนเดิมอีกแล้วล่ะ...เพราะฉันตัดสินใจแล้ว...ฉันจะอยู่ในร่างนี้ตลอดไป" ร่างบางพูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้

โคมุอิที่หายมึนแล้วก็ยิ้มตอบ

"ฮึ...จะมาคร่ำครวญคราวหลังไม่ได้นะ?"

"ฮะๆ...รู้แล้วล่ะน่า...ช่วยเก็บกวาดเศษแก้วด้วยนะมันอันตรายน่ะ...ไปแล้วนะ" ว่าแล้วร่างบางก็เดินออกไป

คันดะที่เดินออกมาก็พบว่าอเลนยืนอยู่หน้าห้องพอดี

"เอ่อ...มาทำอะไรน่ะ...?" ร่างบางถาม

"เปล่า...แค่มาแอบฟังน่ะครับ...คิดดีแล้วเหรอ...ที่จะไม่กลับไป..?" อเลนถาม

"...อืม...คิดดีแล้วล่ะ...อ๊ะ!...จะว่าไปฉันลืมถามเธอซะสนิทเลย"

"อะไรเหรอครับ?"

"คือว่า...เมื่อสามปีก่อน...ตุ๊กตา..." ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบร่างสูงก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออก

"อ๋า~~~!!ใช่แล้ว!!!ตุ๊กตา!!!"

จู่อเลนก็ดึงมือคันดะให้เดินตามมา

ห้องของอเลน

อเลนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างที่กระเป๋าเสื้อในตู้เสื้อผ้า

"เอ่อ...หาอะไรอยู่เหรอ?"

"อ๊ะ!เจอแล้วนี่ไง"

อเลนชูตุ๊กตาตัวหนึ่งขึ้นมา

"อ๊ะ...นั่นมัน...ตุ๊กตาตัวนั้น..."

ตุ๊กตาที่อเลนเอาออกมาเป็นตุ๊กตาที่คันดะเห็นเมื่อสามปีก่อนก่อนที่จะถูกทีกี้ลักพาตัวไป ตุ๊กตาที่มีรูปร่างคล้ายพวกเขาสองคน อเลนจูงมือคันดะมานั่งบนเตียง

"เมื่อสามปีก่อนน่ะ...ผมเข้าไปซื้อตุ๊กตาสองตัวนี้มา...พอออกมาก็เกิดเรื่องผมเลยไม่ได้ให้คุณแถมผมยังหลับมาอีกหลายวันเลยลืมตุ๊กตาสองตัวนี้ไปเลย...อะ...นี่ผมให้นะ" อเลนพูดพลางยื่นตุ๊กตาให้คันดะ

"นี่นาย...ไม่ได้เข้าไปซื้อ...ให้รินารี่เหรอ...?"

"ทำไมผมต้องซื้อให้รินารี่ด้วยล่ะครับ...คนที่ผมรักน่ะไม่ใช่รินารี่ซะหน่อยแต่เป็นคุณต่างหาก" อเลนพูด

ร่างบางหน้าร้อนฉ่าด้วยความอายก่อนที่จะหยิบตุ๊กตาและหันหน้าหนีไป

"ฮึ...งอนแล้ว" ร่างบางว่าพร้อมทำหน้างอนเหมือนเด็ก

"อ๋า~...งอนเรื่องไรอ่ะ!?ผมไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย!?"

"ไม่รู้ล่ะ!ไม่รู้!แต่จะงอน!"

"ยูอ่ะ~~...ชอบโกรธผมแบบไม่มีเหตุผลอยู่เรื่อยเลย!" อเลนว่าพลางเอามือไปกอดตัวคันดะ

"นี่ปล่อยเลย!จะไปช่วยงานคนที่โรงอาหารวันนี้มีงานฉลองไม่ใช่รึไง"

"ไว้ที่หลังก็ได้นี่ครับ"

"ไม่เอา...ปล่อยเร็ว..."

"งั้นถ้าปล่อย...ยูต้องไม่งอนผมนะ" ร่างสูงว่าพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนคันดะที่เห็นก็ใจอ่อนทันที

"เฮ้อ...ก็ได้ๆไม่โกรธแล้ว...ฉันแพ้ทุกทีสิน่า"

"ขอบคุณคร้าบ~สุดที่รักของผม" อเลนพูดพร้อมหอมแก้มคันดะไปหนึ่งฟอด

เมื่ออเลนปล่อยคันดะก็มาที่โรงอาหารก็พบกับเจรี่พอดี

"อุ๊ย...คันดะจังมาทำอะไรล่ะจ้ะนี่" เจรี่ถาม

"มาช่วยงานน่ะ...จะได้เร็วขึ้น"

"อุ๊ยๆ...ไม่ต้องจ้ะไม่ต้อง..คนเรามีเยอะพอแล้วคันดะจังไปเตรียมตัวให้พร้อมเถอะนะจ้ะ"

"เอ๋...เตรียมตัวเรื่องอะไร??" คันดะงงกับคำพูดประหลาดๆของเจรี่

"โอ๊ะ...เปล่าๆจ้ะ...โฮะๆๆ"

"คันดะคุง!" มิลันด้าเรียกคันดะ

"อะไรเหรอ?"

"นี่ช่วยไปข้างนอกเป็นเพื่อนหน่อยสิ...พอดีจะไปห้องสมุดในเมืองหาข้อมูลของวันวาเลนไทน์น่ะจ้ะ"

"อ๋อ...ได้สิ"

ว่าแล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปนอกศาสนจักรเพื่อเข้าเมือง

ที่หอสมุดแห่งหนึ่งมิลันด้าที่ค้นหาหนังสือกับคันดะที่นั่งรอที่โต๊ะเป็นเวลานานที่คันดะนั่งรออยู่แบบนั้นไม่ว่าจะผ่านมากี่ชั่วโมงมิลันด้าก็ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่แบบนั้นจนกระทั่ง...

__________________________________

________________________

__________________

____________

_________

____

__

_

"คุณค่ะ...เที่ยงคืนแล้วได้เวลาปิดหอสมุดแล้วค่ะ"

"เอ๋...อะไรนะค่ะ" ร่างบางที่ยังตื่นไม่เต็มตาถามด้วยความมึนๆ

"เที่ยงคืนแล้ว...เราจะปิดหอสมุดแล้วค่ะ"

"เที่ยงคืนเหรอ.......เที่ยงคืน!!!"

คันดะรีบวิ่งออกจากหอสมุดตรงกลับศาสนจักรทันทีได้แต่ภาวนาว่าขอให้ทันทีเถอะ

ศาสนจักร

ณ โรงอาหาร

โรงอาหารที่ปิดไฟมืดมองไม่เห็นอะไรคันดะคิดว่างานมันคงจบลงไปแล้ว

ร่างบางทรุดกายลงนั่งกับพื้นทันที

"เฮ้อ...มาไม่ทันสินะนี่...ปีที่แล้วก็ไม่ได้มาเพราะมีภารกิจ..."

เมื่อร่างบางพูดจบก็...

พรึ่บ!

"แฮปปี้วาเลนไทน์คันดะ!!!"

ร่างบางอึ้งที่จู่ๆแสงไฟก็เปิดออกโรงอาหารที่เมื่อกี้มืดสนิทเงียบเหมือนไม่มีใครแต่ตอนนี้กลับครึกครื้นเฉยเลย

"เอ้า...อย่ามัวแต่อึ้งสิ...มานี่เร็ว" มิลันด้าเดินมาจูงมือคันดะ

"นี่มันอะไรกันน่ะมิลันด้า...ฉันงงหมดแล้ว!?"

"ก็...นี่เป็นแผนของอเลนคุงเค้าน่ะจ้ะ"

"เอ๋...อเลนเหรอ??"

เมื่อพูดจบมิลันด้าก็พลักคันดะให้ไปชนกับใครคนหนึ่ง

ตุบ...

"แฮปปี้วาเลนไทน์ครับ...ยู"

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่คุ้นเคยใบหน้าของชายหนุ่มผมขาวดุจหิมะอยู่ห่างแค่คลืบเดียว

"อ...เลน.." คันดะหน้าแดงแจ๋

"ขอโทษนะครับ...ที่ไม่ได้บอกว่าจะทำแบบนี้ผมมีเรื่องอยากจะบอกยูอยู่เรื่องนึงนะ..."

"อะ...อะไรเหรอ?"

"คือ...แต่งงานกับผมนะครับ...ยู"

ร่างบางหน้าตาตกใจก่อนจะตอบไปว่า...

"ฉัน..........ตกลงค่ะ...." จู่ๆน้ำตาก็เอ่อครอใบหน้าขึ้นมาแต่ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้ามันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ...

ร่างสูงประกบริมฝีปากกับร่างบางอย่างนุ่มนวลท่ามกลางเสียงของผู้คนที่ยินดีกับคู่รักสองคู่นี้อย่างมาก

"เราจะรักกันตลอดไปนะ..."

                                                       The End

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

ตอนนี้ถือว่าย้อนหลังวาเลนไทน์(อย่างมาก)เลยละกันเนอะ-_-'

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^