Allen Walker's Story

สวัสดีคร้าบ~=w=

      เรื่องบ่นผมคิดว่าจะเอาไว้ที่หลังนะตอนนี้มาต่อฟิคก่อน

___________________________________________________________________________________________

ตอน สูญเสีย

"...ฆ่าทิ้ง...งั้นเหรอ..."

"ใช่...การร่วมมือกับโนอามีความผิดสูง...เลยต้องฆ่าทิ้ง..."

คันดะอึ้งเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนี้ออกมา

"ล้อเล่น...ใช่มั้ย...?...เรื่องพักนี้...มันไม่จริงใช่มั้ย...."

"ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ...นี่มันเรื่องจริง..."

หลังจากที่ราวี่พูดจบคันดะก็ได้วิ่งไปเหลือเพียงแต่ชายผมส้มที่ยืนก้มหน้าเพราะความเศร้าใจและความทุกข์

ร่างบางวิ่งมาด้วยฝีเท้าที่เร็วที่สุดเท้าที่จะทำได้จนมาหยุดอยู่หน้าห้องโคมุอิ

ภายในห้องที่มืดมิดมีโคมุอิยืนอยู่เพียงคนเดียว

"...โคมุอิ..."

คันดะเรียกแต่โคมุอิไม่ได้หันมาเพียงแต่เขากระตุกแค่เล็กน้อย

"...ใครน่ะ..."

"ฉันเองนะคันดะ...คือ....รินารี่ล่ะ..."

โคมุอิยืนเงียบสักพักก็หันมาให้เห็นใบหน้าที่อาบคราบน้ำตา

"......ไป......แล้วล่ะ.....เธอได้จากโลกนี้ไปแล้ว......."

ร่างบางตกใจเมื่อได้ยินที่โคมุอิพูดแบบนั้น

..................

.............

.........

........

....

..

.

แอ๊ด~~~

เสียงเปิดประตูห้องนอนของอเลน

ร่างสูงที่เห็นว่าประตูห้องเปิดออกก็หันไปมองและเขาก็ต้องตกใจ

สาวน้อยผมสีรัตติกาลที่เป็นคนรักของเขายืนร้องไห้อยู่

"ยู!!...เธอเป็นอะไร...??" อเลนถามด้วยความเป็นห่วง

คันดะวิ่งมากอดเขาทันที

"ฮึก!...อเลน...รินารี่...รินารี่น่ะ...ตายแล้ว...ฮึก!..."

อเลนตกใจเมื่อได้ยินคันดะพูดแบบนี้

เขาใช้มือกอดร่างบางกลับ

"...ไม่เป็นไรนะ...ไม่ต้องร้องไห้หรอกนะ..."

นอกจากบรรยากาศในห้องที่กำลังเศร้าโศกนอกห้องก็มีคนที่แอบฟังยืนร้องไห้อยู่

ราวี่เสียใจที่เขาได้สูญเสียคนที่เขาแอบรักไปแล้ว...

___________________________

_________________

_____________

______

___

__

_

...................................

.....................

...............

.............

.......

......

...

.

3 ปีต่อมา

โรงอาหารศาสนจักรแห่งความมืด รังสีมาคุกำลังจะเกิดขึ้นเมื่อเจ้ากระต่ายหัวส้มมาเจ๊าะแจ๊ะกับตุ๊กตาตัวโปรดของอเลน วอคเกอร์

"กินนี้สิจ๊ะยูจ๋า~~" รอยยิ้มหวานสุดจิตสุดใจจากหนุ่มผมส้มถูกส่งไปพร้อมเส้นสปาเก็ตตี้หอมฉุย ร่างบางของเด็กสาวในชุดเอ็กโซซิทส์ดำแดงแย้มรอยยิ้มสุภาพให้ส่งตอบก่อนจะลงมือกินอาหารอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

ราวี่ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงหน้าคมฉายตาหันมามองเจ้าของเรือนผมสีขาวนาม อเลน วอคเกอร์ ที่นั่งจ้องเขม็งอยู่ข้างๆเด็กสาวผมสีรัตติกาล ราววี่หยักคิ้วส่งให้อย่างยียวน

'.........มันกวน!!!.........'

เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆความโกรธแล่นริ้วๆขึ้นมา

"อ้าวอเลนจ๋า~~ไม่ทานอาหารเหรอ...หรือว่ามันไม่อร่อย..."

'มันจะอร่อยได้ยังไงฟร่ะ!!!'

ฉึก!! เสียงซ้อมจิ้มลงในเสต็กเนื้ออาหารเช้าที่กลายเป็นผู้รองรับอารมณ์แทน มีดอีกอันถูกหยิบขึ้นมาหั่นเสต็กจนเสต็กโชคร้ายกระจายออกมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"เอ้านี่จ๊ะยูจ๋า~~ผักดีต่อสุขภาพนะ"

'........ไอ้ราวี่........'

"เอ้านี่จ๊ะ...นั่นด้วย...นี่ด้วย...อุ๊ย!อันนี้รสเด็ด..."

ปึง!!

เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกให้คนบนโต๊ะสะดุ้งทันที

ร่างสูงของคุณชาย อเลน วอคเกอร์ ลุกพรวดขึ้นมาคิ้วเรียวขมวดแบบคนอารมณ์เสียขั้นร้ายแรงก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากโรงอาหารไป

"อ๊ะ...อเลนอิ่มแล้วเหรอ?" เสียงหวานใสร้องถามอย่างไร้เดียงสา แต่สิ่งที่ตอบมาคือ สายตาอาฆาตแค้นที่ส่งมาให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสาวน้อยแทน

"ราวี่...อเลนเค้าเป็นอะไร...ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าน่ะ..." ร่างบางถามเสียงหงอย

"แหม...อย่าคิดมากน่า...อเลนเค้าโตขึ้นน่ะอารมณ์ก็เลยหงุดหงิดง่ายตามภาษาวัยรุ่น"

และแล้วคันดะลุกขึ้นจากโต๊ะ

"อ้าว...อิ่มแล้วเหรอคันดะ"

"เอ่อ...อืม...จะไปดูอเลนเค้าหน่อยน่ะ" ร่างบางหันมากล่าวตอบ แล้วจากไป

หลังจากที่คันดะเดินมาถึงห้องของอเลน

ก๊อกๆๆ

"เชิญครับ..." เสียงตอบรับจากข้างในดังลอดออกมา

"อยู่นี่จริงๆด้วย...มาทำอะไรน่ะ...อ๊ะ!!"ร่างบางพูดขึ้น จู่ๆมือแกร่งก็โอบเอวเขาไปนั่งบนตัก

"...รู้มั้ยว่าคุณทำอะไรผิด..."

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเข้มดวงตาสีขี้เถ้ามองลึกลงไป

"มะ...ไม่รู้สิ..." คันดะก้มหน้าลงหลบสายตาด้วยความกลัว

"ผมโกรธคุณเพราะ...คุณยุ่งกับราวี่มากเกินไป..." ร่างสูงกล่าว พลางโน้มหน้าลงไปใกล้ร่างบางที่หดคอหลับตาปี๋ด้วยความกลัว

"รู้มั้ยว่าผม...หึง" ประโยคหลังอเลนกระซิบที่ข้างหูพร้อมขโมยความหอมไปหนึ่งฟอด

"....................."ร่างบางหน้าร้อนฉ่า ด้วยความอาย แถมก้มหน้าลงหนักกว่าเดิมอีก

"หลบหน้าทำไม...รู้มั้ยว่าต้องโดนอะไร..."

ร่างบางพยักหน้านิดๆ

"ก็ดีที่รู้..." ร่างสูงว่า แล้วโน้มตัวลง มอบจุมพิตที่ดูดดื่มให้กับร่างบาง

บทจูบอันยาวนานยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่ง...

ปัง!!

เสียงประตูกระแทกกับฝาผนังอย่างแรง ชนิดไม่กลัวว่าประตูสุดหรูจะหักเลยแม้แต่น้อย

"ราวี่!!!จะให้ผมพูดอีกกี่รอบห๊ะ!!!ว่าอย่าเปิดประตูโดยที่ไม่ได้เคาะ!!!!" เสียงกระแทกดังสนั่น ทำให้คู่รักที่แลกจูบกันอยู่ ผละออกทันที

"อ้าว...โทษที...ไม่คิดนี่นาว่านายจะ....อยู่"ชายหนุ่มพูดพลางหยักไหล่แบบไม่สนใจ

อเลนสั่นระริกทำให้คันดะที่อยู่ในอ้อมแขนมองอย่างหวาดกลัว

"อะไรจ๊ะ...อเลนจ๋า~"ราวี่ยังคงกวนไม่เลิก

"ไอหัวส้ม...ถ้าวันนี้กลงเล็บฉันไม่ได้เฉาะกบาลแก แกอย่ามาเรียกชื่อฉันอีกเลย!!!!!!!!!"

ร่างสูงลุกพรวดขึ้นมาพลางสำแดงฤทธิ์อินโนเซนส์ไล่ฟันราวี่ไปทั่วศาสนจักร...

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

รู้สึกเริ่มสงสารนังรี่ชอบกลที่ให้มันตาย...เหอๆๆ-_-'

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของผมน่ะครับผมเลยรู้สึกเซ็งๆไงชอบกลเปิดมาวันแรกห้องผมก็โดนเทศยาวซะแล้ว

แถมต้องกลับมานอนที่หออีกไม่อยากนอนเลยแฮะ-_-'อยากนอนที่บ้าน

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^