KEI's StOrY

พอกันที!!พอกันที่!!ชื่อบ้าๆนี่ไม่เอาอีกแล้วว้อย!!

             ผมเบื่อมากๆเลยนะการที่ผมถูกบังคับแบบนี้-*-พ่อนะพ่อ!!หัดเข้าใจผมมั่งสิ!!ผมมีบางอย่างจะบอกทุกคนนะครับว่าจริงๆชื่อ"จีฟา"เนี่ยมันไม่ใช่ชื่อจริงๆของผมเลย-*-แต่ผมถูกบังคับให้ใช้มันต่างหาก-*-จริงๆชื่อของผมน่ะชื่อ"เคย์"ครับแต่โดนจับเปลี่ยนเป็นชื่อบ้าๆนั่น!!เหตุผลที่ผมโดนจับเปลี่ยนเข้าไปอ่านใน AbOuT Me ข้างบนกันเองก็ละกันนะครับขี้เกียจอธิบายเรื่องมันยาวน่ะสรุปง่ายๆใครที่รู้ชื่อจริงของผมแล้วให้เปลี่ยนมาเรียกว่า"เคย์"นะครับอย่าเรียกชื่อเพี้ยนๆแบบนั้นอีกเลย-*-

__________________________________________________________________________________________

ตอน ฟื้นจากการหลับใหล

กี่วันผันผ่านไปที่อเลนหลับใหล คันดะไม่อาจรู้ ร่างบางอยู่เคียงข้างผู้เป็นที่รักทั้งยามหลับและยามตื่น หวังเป็นคนแรกที่จะได้เห็นชายหนุ่มฟื้นคืนสติ

มือเล็กบางลูบไล้ใบหน้าชายหนุ่มผมขาวอย่างเศร้าใจ ดวงตาช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ดวงตาเศร้าสร้อยจับจ้องใบหน้าผู้เป็นที่รัก

...//และแล้ว...เจ้าหญิงก็ฟื้นคืน...//

เสียงของเสนาธิการทีเอดอลผู้เป็นอาจารย์เคยเล่านิทานที่เขาเคยคิดว่ามันงี่เง่าให้ฟังยังก้องโนมในจิตใจ

แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง...

ไม่มีนางฟ้า ไม่มีเจ้าหญิง ไม่มีเจ้าชาย ไม่มีปาฏิหาริย์

จะมีก็แต่...ความรักที่ทำให้ดวงใจแตกสลาย...ไม่เคยคิดที่จะรักใครมากเท่านี้...ไม่คิดจะรัก...ไม่คิดจะห่วงหา...ไม่เคยนึกว่าจะเศร้าขนาดนี้...ยามที่อีกฝ่ายหายไป

'ฉันรักนาย...รักมากจริงๆ...' น้ำตาไหลลินลงมาอีกคราหนึ่ง ดวงตากลมโตปิดด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ใบหน้าสวยโน้มลงจนหยาดน้ำตาต้องใบหน้าที่หลับใหล...มือบางปาดออกเบาๆ

'ถึงจะไม่มีปาฏิหาริย์...แต่ขอให้นายรู้...ว่ายังมีคนๆหนึ่งรอคอยนายอยู่เสมอ...ยังมีคนๆหนึ่ง...ที่รักนายยิ่งกว่าใคร...'

ริมฝีปากบางประทับจุมพิตอ่อนหวานแบบในนิทาน ได้แต่หวังให้ฟื้นคืนจากความฝันสู่โลกแห่งความเป็นจริง

...ถึงจะไม่มีปาฏิหาริย์...แต่มนุษย์มักทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้เสมอ...

มนุษย์...เป็นผู้สร้างปาฏิหาริย์...

".................................."ดวงตาเรียวค่อยๆเปิดขึ้น เวลาเดียวกับริมฝีปากหวานนั้นถอนออกไป

ดวงตาสีเงินขี้เถ้าเบิกกว้าง รอยยิ้มที่ไม่ปรากฏมานานได้เผยออกมาให้เห็นอีกครั้ง

"อเลน!!!!" เสียงตะโกนนั้นดังออกไปข้างนอก พวกราวี่วิ่งมาหน้าตาแตกตื่น นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้น

ปัง!!!!

"ราวี่ครับ!!ก่อนจะเข้ามาน่ะหัดเคาะประตูมั่งสิครับ!!" ชายหนุ่มผมส้มเบิกตากว้าง ยืนมึนอยู่หน้าประตู ความดีใจที่ท่วมท้น

"อเลน!!!"ขายาวก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยมิลันด้าที่ดีใจจนพูดไม่ออก

คันดะที่บัดนี้ตกอยู่ในอ้อมกอดหลับตาพริ้ม เรียวปากยังมีรอยยิ้มจางๆ มือบางๆกอดร่างของอเลนเอาไว้แน่นราวกับว่ากลัวจะหายไป

ราวี่หัวเราะเบาๆอย่างเอ็นดู

"...งั้นฉันไปล่ะนะไม่กวนล่ะ ดูแลคันดะดีๆล่ะ เธอแทบไม่ได้นอนเลยตลอดเวลาที่นายไม่ได้สติ..."แล้วราวี่ก็เดินออกไปพร้อมดันมิลันด้าให้ออกไปด้วย

"บ้า..."อเลนถอนหายใจเฮือก ดวงตาสีเงินขี้เถ้าจ้องมองคนรักที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน ตลอดเวลาที่อยู่ในห้วงฝัน ไม่มีคราใดที่จะไม่ฝันเห็น

มือใหญ่ไล้แก้มนุ่มเบาๆคราบน้ำตาและความอ่อนล้ายังเห็นได้ชัด

"...ผมกลับมาแล้ว..."ใบหน้าของชายหนุ่มผมขาวซบเรื่อนผมสีรัตติกาลนุ่ม สูดดมกลิ่นหอมหวานที่รู้สึกได้ตลอดเวลาที่หลับอยู่

"ผมจะไม่หายไปไหนอีก...ผมสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

ริมฝีปากบางยิ่งแย้มกว้างราวกับยินดียิ่ง...เข้าสู่ห้วงแห่งความฝันอันแสนสุข

'ทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน...คือนาย..อเลน วอคเกอร์'

....................................

.......................

..................

.............

..........

.......

...

.

ยามรุ่งเช้าอันแสนอบอุ่น มีลมหนาวนิดๆแสดงให้เห็นว่าฤดูหนาวกำลังจะมาถึง ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้น

"อ๊ะ...ตื่นแล้วเหรออรุณสวัสดิ์นะ..."ร่างบางที่อยู่ข้างเตียงกล่าวทักทายอย่างร่าเริง

"อา...อรุณสวัสดิ์ครับคันดะ..."

"ทานข้าวต้มสิฉันเอามาให้เมื่อกี้"

"อา...ขอบคุณครับ" ร่างสูงยื่นมือจะไปหยิบจานข้าวต้มแต่คันดะก็ยกจานขึ้นไปอยู่เหนือหัวตัวเอง

"ฉันจะป้อนเอง"

"เอ๋...?" ร่างสูงหน้าแดง

"มะ...ไม่เป็นไรครับ...ผม..ผม...ทานเองได้..." อเลนพยายามจะคว้าจานข้าวต้มแต่ก็ไม่สำเร็จ

"ไม่เอา!จะป้อน!"

อเลนที่ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยต้องยอมๆให้คันดะป้อนไป

"...นี่คันดะ...ทำไม...คุณต้องมาดูแลผมขนาดนี้ล่ะ?" อเลนถาม

"เพราะฉันชอบนายไง"

"ง่ะ...ไม่ได้รักเหรอ..."

"...ไม่รัก...จนกว่าจะเรียกว่ายู..." ว่าแล้วใบหน้าของคนพูดก็ขึ้นสีแดงทันที อเลนหัวเราะออกมาเบาๆ

"...ทำไมต้องอายด้วยล่ะครับ..."

"ก็...เอ่อ...คือว่า..."

อเลนมองคนตรงหน้าอย่างชอบใจท่าทางเวลาอายเนี่ยน่ารักถูกใจเขาจริงๆ

"ว่าไงล่ะคร้าบ~~"

"ก็แบบว่า...มัน...อุ๊บ!?" ก่อนที่ร่างบางจะพูดริมฝีปากของฝ่ายนั้นก็ประกบเข้าริมฝีปากเธอซะก่อนหลังจากถอนริมฝีปากออกเจ้าถั่วงอกก็ยิ้มแป้น

"ไม่ต้องบอกก็ได้ครับ...ก็ได้ผมจะเรียกคุณว่ายู...แต่คันดะต้องบอกรักผมก่อนน้า~" ร่างสูงดึงคันดะมานั่งบนตักตัวเองพร้อมกับโอบกอดเอวของฝ่ายนั้น

"เฮ้อ...ก็ได้ๆ...ฉันรักนาย..."

"แฮะๆขอบคุณคร้าบ~"

"...จะปล่อยได้รึยัง....?"

"ทำไมเหรอครับ...ขออยู่แบบนี้สักพักไม่ได้เหรอ?"

"ไว้คราวหน้าได้มั้ย...เอ่อแบบว่า...ฉันมีธุระน่ะ..."

"เฮ้อ...ก็ได้ครับ" ว่าแล้วร่างสูงก็ปล่อยร่างบางไป

คันดะที่เดินออกมาข้างนอกก็เดินตามหาราวี่จนเจอ

"ราวี่"

"อ๊ะ!คันดะ"

"รินารี่...เรื่องรินารี่ล่ะว่าไง!?" ร่างบางถามด้วยความเป็นห่วง

ราวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"...มีคำสั่งให้ฆ่าทิ้งน่ะ..."

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

จบไปอีกหนึ่งครับท่าน

เฮ้อ...เหนื่อย...

เดี๋ยวผมจะมาต่อให้เร็วๆนี้นะครับ^^

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^