KEI's StOrY

กลับมาแล้วคร้าบ~

รู้สึกว่าตัวเองตอนนี้เริ่มดองบล๊อกครับ -_-' ขอประทานโทษทุกท่านด้วยนะครับแฮะๆาต่อฟิคกันเถอะครับ -_-'

____________________________________________________________________________________________

ตอน อเลน วอคเกอร์ ลุยแหลก!!

"คุณมิลันด้า!!"

"อา...อเลนคุง...อ๊ะ!!แย่แล้ว!!"หญิงสาวลุกขึ้นจากแขนของร่างสูงทันทีที่นึกอะไรบางอย่างออก

"อะไรเหรอครับ?คุณ...มิลันด้า"

"อเลนคุง!!คันดะคุงน่ะ...คันดะคุงเค้าโดนโนอาที่มีชื่อว่าทีกี้จับไป!!"

"หา!!"

ร่างสูงตกใจเมื่อได้ยินที่หญิงสาวบอก

"ที่กี้!!!!"

"อ๊ะ...อเลนคุงเดี๋ยวก่อนจะไปไหนน่ะ!?"

ร่างสูงไม่ฟังเสียงที่ได้ยินแต่เขากลับวิ่งฝ่าป่าที่มีต้นไม้ปลกคลุมไปเรื่่อยๆ

'ชั่วชีวิตของฉัน...ชั่วชีวิตของฉันที่ตัดสินใจจะไม่รักใครนอกจากมาน่า...แต่ว่า...เธอก็...'

"ชิ!!!คันดะ!!!"

ตัดมาที่คันดะ

"ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!ไอดำนี่!!!"ร่างบางโวยวายให้ทีกี้ปล่อยเธอลงจากบ่าพร้อมกับเอามือทุบหลังทีกี้แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลย

"โอ๊ะ!เธอนี่ด่าฉันแรงเกินไปแล้วนะ...แต่ช่างมันเหอะ"ทีกี้เดินมาถึงประตูห้องหนึ่งก็เปิดประตูออกแล้วจับร่างบางโยนลงกับเตียงในห้อง

"แกคิดจะทำอะไรน่ะ!!"

"อยู่นิ่งๆเถอะน่า...เดี๋ยวก็ดีเองแหละ"ทีกี้ขึ้นคร่อมร่างบางและจับแขนของร่างบางรวบไว้บนหัวเตียง

"ปะ...ปล่อยนะ!!!!"

"อยู่นิ่งๆซี่"

"ทำอะไรอยู่น่ะ...ทีกี้"จู่ๆก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู

"อ๊ะ...นั่นใครน่ะ"ทีกี้ถาม

"ฉันเองโร้ดพ่อขุนนางเรียกหาแน่ะ"

"เฮ้อ...รู้แล้วๆเดี๋ยวไป"

ทีกี้ก็หันมาทางคันดะ

เขาฉีกผ้าห่มออกมาและมัดที่ข้อมือของคันดะและผูกติดไว้กับหัวเตียง

"เดี๋ยวฉันมา...แล้วอย่าคิดหนีซะล่ะ"

ว่าแล้วทีกี้ก็เดินออกไป

"ชิ...เจ้าผ้าบ้าๆนี่จะเอาออกยังไงเนี่ย"ร่างบางพยายามหาทางเอาผ้าออกจากข้อมือแต่ไม่ว่าวิธีไหนก็เอาไม่ออก

"โธ่เอ้ย!ออกซิ!!.......บ้าที่สุด......อเลนช่วยฉันด้วย"

"มีใครกำลังเรียกหาผมรึเปล่า..."

สิ้นเสียงปริศนานี้กระจกที่อยู่ในห้องก็แตกออกเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ร่างบางเห็นแล้วดีใจ

"อะ...อเลน..."

"คันดะ...คุณเป็นอะไรรึเปล่า..."อเลนใช้เล็บที่สำแดงฤทธิ์ตัดเอาผ้าที่มัดออกสำเร็จ

"คันดะ...หวา!?"ร่างสูงร้องอย่างตกใจเมื่อร่างบางกระโดดมากอดเขาจนล้ม

"คัน...ดะ...?"

"ฮึก...ฮือๆ...เจ้าบ้า...นาย...น่ะ...มาช้าชะมัด...เลย....ฮือๆ"

ร่างสูงยิ้มพลางเอามือกอดอีกฝ่าย

"แต่ผมก็มาช่วยแล้ว...ไม่ต้องร้องนะ...คันดะ"

"อะ...อืม"

ร่างสูงเอามือปาดน้ำตาให้ร่างบาง

"เรามาหาทางหนีกันเถอะ"

อเลนพูดแล้วก็พาคันดะลงออกทางหน้าต่างทันที

"ฉันกลับมาแล้ว..."

ทีกี้กลับมาไม่เห็นคันดะในห้อง

"หะ...หายไปไหนแล้วเนี่ย!?"

"ทีกี้!!อเลนคุงพาคันดะหนีออกไปแล้ว!!"

"หา!!!"

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

รู้สึกว่าตัวเองแต่งได้เน่ามาก...

ถ้าช่วงนี้เจ้าของบล๊อกพูดครับๆผมๆออกมาก็อย่าใส่ใจนะครับ

เอ่อ...แบบว่าผมไม่คิดที่จะเปลี่ยนเป็นทอมหรืออะไรนะครับ

แต่ว่าผมอยากจะใช้คำแบบนี้ด้วยเหตุผลหนึ่งน่ะครับแฮะๆ

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^