สวัสดีครับ =_=
ผมว่าจะมาอัพฟิคนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะนะ...แต่ว่าเมื่อวานผมบังเอิญต้องนั่งท่องคันจิทั้งคืนมันเลยทำให้ผมผลอยหลับคาโต๊ะเรียนไปเหอๆๆเปิดเทอมมาแค่สามวันงานช้างก็เข้ามาซะแล้ววิชาภาษาญี่ปุ่นนี่น่าเบื่อจริงเชียว=3=มาต่อฟิคกันนะครับ^^ตอนนี้ตอนจบแล้ว^^
___________________________________________________________________________________________
ตอน วันแห่งความรักและความสุข
"โห~...อเลน...ฉันแกล้งแหย่เล่นแค่นี้ทำโกรธไปได้..."
ราวี่ตอนนี้ที่หน้าผากมีลอยเล็บข่วนเล้กน้อย
"ดูดิ...ถ้าหน้าสุดหล่อเหลาของฉันเป็นแผลเป็นขึ้นมาจะทำยังไง!" ว่าแล้วหนุ่มหัวส้มก็เดินไปอ้อนมิลันด้าให้ช่วยทำแผลให้
"อยากรู้ใช่มั้ยว่าผมจะทำยังไง...ผมก็จะช่วยซ้ำให้อีกสี่ห้ารอบเลย!!"
"พอได้แล้วน่า...โตๆกันแล้วนะไม่ใช่เด็กๆกันซะหน่อย..." เสียงใสๆของร่างบางกล่าวขึ้น
"เอ...วันนี้วันที่ 13 กุมภา ใช่มั้ย?...งั้นพรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วสิ..." มิลันด้าพูดไปทำแผลให้ราวี่ไป
"เออใช่!...เห็นเจรี่เขาบอกว่าจะจัดงานวันนี้นี่นา..." ราวี่พูดต่อ
"เอ๋?...แต่ว่าวันวาเลนไทน์น่ะพรุ่งนี้นะ?" ร่างบางถามด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องจัดวันนี้
"ก็พอดี...พรุ่งนี้เอ็กโซซิทส์ทุกคนต้องออกไปทำภารกิจแบบเร่งด่วนน่ะเลยต้องจัดวันนี้" ราวี่ตอบ
"อ๋อ..."
"คันดะคุง!" จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้น
"ค่ะ!" ร่างบางหันไปตามเสียงนั้นก็พบว่าคนที่เรียกชื่อเธอตะกี้คือรีเว่อร์
"หัวหน้าแผนกบอกว่าให้ฉันมารับเธอไปคุยธุระด้วยน่ะ" รีเว่อร์พูด
"เอ๋...จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ..."
"เอ๋...เดี๋ยวนี้เธอพูดคำว่า"ค่ะ"แล้วเหรอ" รีเว่อร์แกล้งแซว
ร่างบางหันมามองหน้าเขาพร้อมส่งยิ้มให้
".......อาจเป็นเพราะว่า...ฉันอยู่ในร่างนี้มาสามปีแล้ว...เลยติดนิสัยแบบนี้ซะแล้วน่ะค่ะ..."
"อือ...งั้นยานั่นก็ไม่จำเป็นแล้วสิ..."
"เอ๋...ยาเหรอ?"
.............................................
....................................
................................
............................
.........................
..................
............
.......
...
.
"หัวหน้าแผนกครับ...พาคันดะคุงมาแล้วครับ"
"อือ...เข้ามาสิ"
เมื่อโคมุอิพูดจบคันดะก็เดินเข้าไป
"มีเรื่องอะไรจะคุยเหรอ?...โคมุอิ"
โคมุอิยื่นขวดยาบางอย่างมาให้คันดะ
"นี่...คือยาแก้นะถ้าดื่มเข้าไปเธอจะกลับมาเป็นคันดะคุงคนเดิมทันที...โทษทีนะที่ปล่อยให้รอจนถึงสามปี..."
"...................................."
เพล้ง! เสียงของขวดยาใบนั้นแตกเพราะคันดะโยนมันลงกับพื้นโคมุอิที่เห็นแบบนั้นก็อึ้งสนิท
"....ขอโทษนะโคมุอิ...แต่ฉันไม่ขอที่จะกลับมาเป็นคนเดิมอีกแล้วล่ะ...เพราะฉันตัดสินใจแล้ว...ฉันจะอยู่ในร่างนี้ตลอดไป" ร่างบางพูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้
โคมุอิที่หายมึนแล้วก็ยิ้มตอบ
"ฮึ...จะมาคร่ำครวญคราวหลังไม่ได้นะ?"
"ฮะๆ...รู้แล้วล่ะน่า...ช่วยเก็บกวาดเศษแก้วด้วยนะมันอันตรายน่ะ...ไปแล้วนะ" ว่าแล้วร่างบางก็เดินออกไป
คันดะที่เดินออกมาก็พบว่าอเลนยืนอยู่หน้าห้องพอดี
"เอ่อ...มาทำอะไรน่ะ...?" ร่างบางถาม
"เปล่า...แค่มาแอบฟังน่ะครับ...คิดดีแล้วเหรอ...ที่จะไม่กลับไป..?" อเลนถาม
"...อืม...คิดดีแล้วล่ะ...อ๊ะ!...จะว่าไปฉันลืมถามเธอซะสนิทเลย"
"อะไรเหรอครับ?"
"คือว่า...เมื่อสามปีก่อน...ตุ๊กตา..." ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบร่างสูงก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออก
"อ๋า~~~!!ใช่แล้ว!!!ตุ๊กตา!!!"
จู่อเลนก็ดึงมือคันดะให้เดินตามมา
ห้องของอเลน
อเลนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างที่กระเป๋าเสื้อในตู้เสื้อผ้า
"เอ่อ...หาอะไรอยู่เหรอ?"
"อ๊ะ!เจอแล้วนี่ไง"
อเลนชูตุ๊กตาตัวหนึ่งขึ้นมา
"อ๊ะ...นั่นมัน...ตุ๊กตาตัวนั้น..."
ตุ๊กตาที่อเลนเอาออกมาเป็นตุ๊กตาที่คันดะเห็นเมื่อสามปีก่อนก่อนที่จะถูกทีกี้ลักพาตัวไป ตุ๊กตาที่มีรูปร่างคล้ายพวกเขาสองคน อเลนจูงมือคันดะมานั่งบนเตียง
"เมื่อสามปีก่อนน่ะ...ผมเข้าไปซื้อตุ๊กตาสองตัวนี้มา...พอออกมาก็เกิดเรื่องผมเลยไม่ได้ให้คุณแถมผมยังหลับมาอีกหลายวันเลยลืมตุ๊กตาสองตัวนี้ไปเลย...อะ...นี่ผมให้นะ" อเลนพูดพลางยื่นตุ๊กตาให้คันดะ
"นี่นาย...ไม่ได้เข้าไปซื้อ...ให้รินารี่เหรอ...?"
"ทำไมผมต้องซื้อให้รินารี่ด้วยล่ะครับ...คนที่ผมรักน่ะไม่ใช่รินารี่ซะหน่อยแต่เป็นคุณต่างหาก" อเลนพูด
ร่างบางหน้าร้อนฉ่าด้วยความอายก่อนที่จะหยิบตุ๊กตาและหันหน้าหนีไป
"ฮึ...งอนแล้ว" ร่างบางว่าพร้อมทำหน้างอนเหมือนเด็ก
"อ๋า~...งอนเรื่องไรอ่ะ!?ผมไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย!?"
"ไม่รู้ล่ะ!ไม่รู้!แต่จะงอน!"
"ยูอ่ะ~~...ชอบโกรธผมแบบไม่มีเหตุผลอยู่เรื่อยเลย!" อเลนว่าพลางเอามือไปกอดตัวคันดะ
"นี่ปล่อยเลย!จะไปช่วยงานคนที่โรงอาหารวันนี้มีงานฉลองไม่ใช่รึไง"
"ไว้ที่หลังก็ได้นี่ครับ"
"ไม่เอา...ปล่อยเร็ว..."
"งั้นถ้าปล่อย...ยูต้องไม่งอนผมนะ" ร่างสูงว่าพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนคันดะที่เห็นก็ใจอ่อนทันที
"เฮ้อ...ก็ได้ๆไม่โกรธแล้ว...ฉันแพ้ทุกทีสิน่า"
"ขอบคุณคร้าบ~สุดที่รักของผม" อเลนพูดพร้อมหอมแก้มคันดะไปหนึ่งฟอด
เมื่ออเลนปล่อยคันดะก็มาที่โรงอาหารก็พบกับเจรี่พอดี
"อุ๊ย...คันดะจังมาทำอะไรล่ะจ้ะนี่" เจรี่ถาม
"มาช่วยงานน่ะ...จะได้เร็วขึ้น"
"อุ๊ยๆ...ไม่ต้องจ้ะไม่ต้อง..คนเรามีเยอะพอแล้วคันดะจังไปเตรียมตัวให้พร้อมเถอะนะจ้ะ"
"เอ๋...เตรียมตัวเรื่องอะไร??" คันดะงงกับคำพูดประหลาดๆของเจรี่
"โอ๊ะ...เปล่าๆจ้ะ...โฮะๆๆ"
"คันดะคุง!" มิลันด้าเรียกคันดะ
"อะไรเหรอ?"
"นี่ช่วยไปข้างนอกเป็นเพื่อนหน่อยสิ...พอดีจะไปห้องสมุดในเมืองหาข้อมูลของวันวาเลนไทน์น่ะจ้ะ"
"อ๋อ...ได้สิ"
ว่าแล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปนอกศาสนจักรเพื่อเข้าเมือง
ที่หอสมุดแห่งหนึ่งมิลันด้าที่ค้นหาหนังสือกับคันดะที่นั่งรอที่โต๊ะเป็นเวลานานที่คันดะนั่งรออยู่แบบนั้นไม่ว่าจะผ่านมากี่ชั่วโมงมิลันด้าก็ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่แบบนั้นจนกระทั่ง...
__________________________________
________________________
__________________
____________
_________
____
__
_
"คุณค่ะ...เที่ยงคืนแล้วได้เวลาปิดหอสมุดแล้วค่ะ"
"เอ๋...อะไรนะค่ะ" ร่างบางที่ยังตื่นไม่เต็มตาถามด้วยความมึนๆ
"เที่ยงคืนแล้ว...เราจะปิดหอสมุดแล้วค่ะ"
"เที่ยงคืนเหรอ.......เที่ยงคืน!!!"
คันดะรีบวิ่งออกจากหอสมุดตรงกลับศาสนจักรทันทีได้แต่ภาวนาว่าขอให้ทันทีเถอะ
ศาสนจักร
ณ โรงอาหาร
โรงอาหารที่ปิดไฟมืดมองไม่เห็นอะไรคันดะคิดว่างานมันคงจบลงไปแล้ว
ร่างบางทรุดกายลงนั่งกับพื้นทันที
"เฮ้อ...มาไม่ทันสินะนี่...ปีที่แล้วก็ไม่ได้มาเพราะมีภารกิจ..."
เมื่อร่างบางพูดจบก็...
พรึ่บ!
"แฮปปี้วาเลนไทน์คันดะ!!!"
ร่างบางอึ้งที่จู่ๆแสงไฟก็เปิดออกโรงอาหารที่เมื่อกี้มืดสนิทเงียบเหมือนไม่มีใครแต่ตอนนี้กลับครึกครื้นเฉยเลย
"เอ้า...อย่ามัวแต่อึ้งสิ...มานี่เร็ว" มิลันด้าเดินมาจูงมือคันดะ
"นี่มันอะไรกันน่ะมิลันด้า...ฉันงงหมดแล้ว!?"
"ก็...นี่เป็นแผนของอเลนคุงเค้าน่ะจ้ะ"
"เอ๋...อเลนเหรอ??"
เมื่อพูดจบมิลันด้าก็พลักคันดะให้ไปชนกับใครคนหนึ่ง
ตุบ...
"แฮปปี้วาเลนไทน์ครับ...ยู"
ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่คุ้นเคยใบหน้าของชายหนุ่มผมขาวดุจหิมะอยู่ห่างแค่คลืบเดียว
"อ...เลน.." คันดะหน้าแดงแจ๋
"ขอโทษนะครับ...ที่ไม่ได้บอกว่าจะทำแบบนี้ผมมีเรื่องอยากจะบอกยูอยู่เรื่องนึงนะ..."
"อะ...อะไรเหรอ?"
"คือ...แต่งงานกับผมนะครับ...ยู"
ร่างบางหน้าตาตกใจก่อนจะตอบไปว่า...
"ฉัน..........ตกลงค่ะ...." จู่ๆน้ำตาก็เอ่อครอใบหน้าขึ้นมาแต่ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้ามันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ...
ร่างสูงประกบริมฝีปากกับร่างบางอย่างนุ่มนวลท่ามกลางเสียงของผู้คนที่ยินดีกับคู่รักสองคู่นี้อย่างมาก
"เราจะรักกันตลอดไปนะ..."
The End
+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+
ตอนนี้ถือว่าย้อนหลังวาเลนไทน์(อย่างมาก)เลยละกันเนอะ-_-'
ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^
B i t t e r & S w e e t
火の風
เลยมาอัพคลายความเซ็งแฮะๆ...วันนี้ไปเปิดเจอของดีมาเลยมาแปะๆ
