Kanda Yu's Story

มาบ่นอีกแล้วสิเรา-*-

            จากเหตุการณ์คันจินั้นผมสามารถผ่านมันมาได้ด้วยดีผมสอบคันจิผ่าน~><คะแนนเป็นที่น่าพอใจสำหรับผมและต้องขอบคุณคุณเร็นด้วยนะครับ^^ถ้าคุณเร็นไม่ช่วยผมคงจะแย่แน่ๆ-_-'แต่...ถึงคะแนนจะเป็นที่น่าพอใจสำหรับผมแต่เซนเซย์แกดันไม่พอใจ-*-เห็นเขาบอกว่าทำไมไม่ทำให้มากว่าสี่สิบ...พระเจ้า...หัวสมองผมมันได้แค่เนี่ย-*-ผมรำคาญมากเลยนะ...แต่หลังจากนี้ผมคงจะไม่รำคาญอีกแล้วเพราะว่าเซนเซย์คนเก่าเขาลาออกกลับญี่ปุ่นไปเพราะอะไรไม่รู้ตอนนี้มีเซนเซย์คนใหม่ชื่อ"นากิ"เข้ามาเป็นสาวที่สวยมากๆเลยฮับ!!>w<dนอกจากสวยแล้วยังใจดีอีกแถมพูดไทยก็เก่งด้วยค่อยซื่อสารรู้เรื่องหน่อยเฮ้อ~~

พูดถึงอีกเรื่อง...

พักนี้ผมเป็นอะไรไม่รู้...รู้สึกอยากดู Higurashi no Naku Koro ni มากๆเลย =_='

แปะแถมอีกสองอันแต่เป็น D.Gray-man

Changin' D.Gray-man ED8

heart mitaina kumo ga katachi kaeteku you ni
itsuka wa boku mo kawaru no darou

wakare michi no mannaka
hitori tachi tsukushita
kageboushi shizuka ni kietetta

shizunde mienaku natte mo
taiyou wa soko ni aru you ni
tebanasenai yume dakara

ikusen no destinies
unmei nante kaete miseru
kono ryoute de ima boku ni nani ga dekiru kana
Reach out from inside

taisetsu na koto sae mo
miushinai sou na toki
ikutsu no kotoba ni sukuwareta ?

kakegae no nai takara ga
boku wo sodate senaka osu
tsuyoi kokoro kureta kara

ugoki dasu fantasies
tashika na mono wa koko ni aru
shinjiru koto sore dake wa dare nimo makenai
there's faith in my soul

kagayaku tame ni migakareru
diamond mitai ni ima

kizu tsuita bun hikari hajimeru
kawatte iku motto motto

ikusen no destinies
unmei nante kaete miseru
kono ryoute de ima boku ni

nani ga dekiru kana

ugoki dasu fantasies
tashika na mono wa koko ni aru
shinjiru koto sore dake wa dare nimo makenai
Reach out from inside 

อ่า...จบ=w=

เอนทรี่นี้หมดลงเพียงเท่านี้

เจอกันคราวหน้าฮับ

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^

 

ตูเกลียดเมิง...

         เมิงบ้าที่สุด...ตูทนเมิงไม่ไหวแล้ว...

คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...

คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...

คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...

คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...คันจิบ้าที่สุด...

จขบ.บ้าไปแล้ว -_-'

ถ้าเห็นผมมาอัพบล๊อกเมื่อไหร่แปลว่าเอนทรี่นี้ระเบิดตัวเองไปแล้วนะครับ -_-'

และถ้าช่วงนี้ใครออนเอ็มเข้ามาคุยกะผมแล้วผมไม่ตอบก็ขอโทษนะครับ

พอดีบ้างครั้งผมใช้คอมฯทำงานอยู่เลยเปิดออนไว้เฉยๆ

แล้วเจอกันครับ...

 

สวัสดีครับ =_=

           ผมว่าจะมาอัพฟิคนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะนะ...แต่ว่าเมื่อวานผมบังเอิญต้องนั่งท่องคันจิทั้งคืนมันเลยทำให้ผมผลอยหลับคาโต๊ะเรียนไปเหอๆๆเปิดเทอมมาแค่สามวันงานช้างก็เข้ามาซะแล้ววิชาภาษาญี่ปุ่นนี่น่าเบื่อจริงเชียว=3=มาต่อฟิคกันนะครับ^^ตอนนี้ตอนจบแล้ว^^

___________________________________________________________________________________________

ตอน วันแห่งความรักและความสุข

"โห~...อเลน...ฉันแกล้งแหย่เล่นแค่นี้ทำโกรธไปได้..."

ราวี่ตอนนี้ที่หน้าผากมีลอยเล็บข่วนเล้กน้อย

"ดูดิ...ถ้าหน้าสุดหล่อเหลาของฉันเป็นแผลเป็นขึ้นมาจะทำยังไง!" ว่าแล้วหนุ่มหัวส้มก็เดินไปอ้อนมิลันด้าให้ช่วยทำแผลให้

"อยากรู้ใช่มั้ยว่าผมจะทำยังไง...ผมก็จะช่วยซ้ำให้อีกสี่ห้ารอบเลย!!"

"พอได้แล้วน่า...โตๆกันแล้วนะไม่ใช่เด็กๆกันซะหน่อย..." เสียงใสๆของร่างบางกล่าวขึ้น

"เอ...วันนี้วันที่ 13 กุมภา ใช่มั้ย?...งั้นพรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วสิ..." มิลันด้าพูดไปทำแผลให้ราวี่ไป

"เออใช่!...เห็นเจรี่เขาบอกว่าจะจัดงานวันนี้นี่นา..." ราวี่พูดต่อ

"เอ๋?...แต่ว่าวันวาเลนไทน์น่ะพรุ่งนี้นะ?" ร่างบางถามด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องจัดวันนี้

"ก็พอดี...พรุ่งนี้เอ็กโซซิทส์ทุกคนต้องออกไปทำภารกิจแบบเร่งด่วนน่ะเลยต้องจัดวันนี้" ราวี่ตอบ

"อ๋อ..."

"คันดะคุง!" จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้น

"ค่ะ!" ร่างบางหันไปตามเสียงนั้นก็พบว่าคนที่เรียกชื่อเธอตะกี้คือรีเว่อร์

"หัวหน้าแผนกบอกว่าให้ฉันมารับเธอไปคุยธุระด้วยน่ะ" รีเว่อร์พูด

"เอ๋...จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ..."

"เอ๋...เดี๋ยวนี้เธอพูดคำว่า"ค่ะ"แล้วเหรอ" รีเว่อร์แกล้งแซว

ร่างบางหันมามองหน้าเขาพร้อมส่งยิ้มให้

".......อาจเป็นเพราะว่า...ฉันอยู่ในร่างนี้มาสามปีแล้ว...เลยติดนิสัยแบบนี้ซะแล้วน่ะค่ะ..."

"อือ...งั้นยานั่นก็ไม่จำเป็นแล้วสิ..."

"เอ๋...ยาเหรอ?"

.............................................

....................................

................................

............................

.........................

..................

............

.......

...

.

"หัวหน้าแผนกครับ...พาคันดะคุงมาแล้วครับ"

"อือ...เข้ามาสิ"

เมื่อโคมุอิพูดจบคันดะก็เดินเข้าไป

"มีเรื่องอะไรจะคุยเหรอ?...โคมุอิ"

โคมุอิยื่นขวดยาบางอย่างมาให้คันดะ

"นี่...คือยาแก้นะถ้าดื่มเข้าไปเธอจะกลับมาเป็นคันดะคุงคนเดิมทันที...โทษทีนะที่ปล่อยให้รอจนถึงสามปี..."

"...................................."

เพล้ง! เสียงของขวดยาใบนั้นแตกเพราะคันดะโยนมันลงกับพื้นโคมุอิที่เห็นแบบนั้นก็อึ้งสนิท

"....ขอโทษนะโคมุอิ...แต่ฉันไม่ขอที่จะกลับมาเป็นคนเดิมอีกแล้วล่ะ...เพราะฉันตัดสินใจแล้ว...ฉันจะอยู่ในร่างนี้ตลอดไป" ร่างบางพูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้

โคมุอิที่หายมึนแล้วก็ยิ้มตอบ

"ฮึ...จะมาคร่ำครวญคราวหลังไม่ได้นะ?"

"ฮะๆ...รู้แล้วล่ะน่า...ช่วยเก็บกวาดเศษแก้วด้วยนะมันอันตรายน่ะ...ไปแล้วนะ" ว่าแล้วร่างบางก็เดินออกไป

คันดะที่เดินออกมาก็พบว่าอเลนยืนอยู่หน้าห้องพอดี

"เอ่อ...มาทำอะไรน่ะ...?" ร่างบางถาม

"เปล่า...แค่มาแอบฟังน่ะครับ...คิดดีแล้วเหรอ...ที่จะไม่กลับไป..?" อเลนถาม

"...อืม...คิดดีแล้วล่ะ...อ๊ะ!...จะว่าไปฉันลืมถามเธอซะสนิทเลย"

"อะไรเหรอครับ?"

"คือว่า...เมื่อสามปีก่อน...ตุ๊กตา..." ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบร่างสูงก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออก

"อ๋า~~~!!ใช่แล้ว!!!ตุ๊กตา!!!"

จู่อเลนก็ดึงมือคันดะให้เดินตามมา

ห้องของอเลน

อเลนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างที่กระเป๋าเสื้อในตู้เสื้อผ้า

"เอ่อ...หาอะไรอยู่เหรอ?"

"อ๊ะ!เจอแล้วนี่ไง"

อเลนชูตุ๊กตาตัวหนึ่งขึ้นมา

"อ๊ะ...นั่นมัน...ตุ๊กตาตัวนั้น..."

ตุ๊กตาที่อเลนเอาออกมาเป็นตุ๊กตาที่คันดะเห็นเมื่อสามปีก่อนก่อนที่จะถูกทีกี้ลักพาตัวไป ตุ๊กตาที่มีรูปร่างคล้ายพวกเขาสองคน อเลนจูงมือคันดะมานั่งบนเตียง

"เมื่อสามปีก่อนน่ะ...ผมเข้าไปซื้อตุ๊กตาสองตัวนี้มา...พอออกมาก็เกิดเรื่องผมเลยไม่ได้ให้คุณแถมผมยังหลับมาอีกหลายวันเลยลืมตุ๊กตาสองตัวนี้ไปเลย...อะ...นี่ผมให้นะ" อเลนพูดพลางยื่นตุ๊กตาให้คันดะ

"นี่นาย...ไม่ได้เข้าไปซื้อ...ให้รินารี่เหรอ...?"

"ทำไมผมต้องซื้อให้รินารี่ด้วยล่ะครับ...คนที่ผมรักน่ะไม่ใช่รินารี่ซะหน่อยแต่เป็นคุณต่างหาก" อเลนพูด

ร่างบางหน้าร้อนฉ่าด้วยความอายก่อนที่จะหยิบตุ๊กตาและหันหน้าหนีไป

"ฮึ...งอนแล้ว" ร่างบางว่าพร้อมทำหน้างอนเหมือนเด็ก

"อ๋า~...งอนเรื่องไรอ่ะ!?ผมไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย!?"

"ไม่รู้ล่ะ!ไม่รู้!แต่จะงอน!"

"ยูอ่ะ~~...ชอบโกรธผมแบบไม่มีเหตุผลอยู่เรื่อยเลย!" อเลนว่าพลางเอามือไปกอดตัวคันดะ

"นี่ปล่อยเลย!จะไปช่วยงานคนที่โรงอาหารวันนี้มีงานฉลองไม่ใช่รึไง"

"ไว้ที่หลังก็ได้นี่ครับ"

"ไม่เอา...ปล่อยเร็ว..."

"งั้นถ้าปล่อย...ยูต้องไม่งอนผมนะ" ร่างสูงว่าพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนคันดะที่เห็นก็ใจอ่อนทันที

"เฮ้อ...ก็ได้ๆไม่โกรธแล้ว...ฉันแพ้ทุกทีสิน่า"

"ขอบคุณคร้าบ~สุดที่รักของผม" อเลนพูดพร้อมหอมแก้มคันดะไปหนึ่งฟอด

เมื่ออเลนปล่อยคันดะก็มาที่โรงอาหารก็พบกับเจรี่พอดี

"อุ๊ย...คันดะจังมาทำอะไรล่ะจ้ะนี่" เจรี่ถาม

"มาช่วยงานน่ะ...จะได้เร็วขึ้น"

"อุ๊ยๆ...ไม่ต้องจ้ะไม่ต้อง..คนเรามีเยอะพอแล้วคันดะจังไปเตรียมตัวให้พร้อมเถอะนะจ้ะ"

"เอ๋...เตรียมตัวเรื่องอะไร??" คันดะงงกับคำพูดประหลาดๆของเจรี่

"โอ๊ะ...เปล่าๆจ้ะ...โฮะๆๆ"

"คันดะคุง!" มิลันด้าเรียกคันดะ

"อะไรเหรอ?"

"นี่ช่วยไปข้างนอกเป็นเพื่อนหน่อยสิ...พอดีจะไปห้องสมุดในเมืองหาข้อมูลของวันวาเลนไทน์น่ะจ้ะ"

"อ๋อ...ได้สิ"

ว่าแล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปนอกศาสนจักรเพื่อเข้าเมือง

ที่หอสมุดแห่งหนึ่งมิลันด้าที่ค้นหาหนังสือกับคันดะที่นั่งรอที่โต๊ะเป็นเวลานานที่คันดะนั่งรออยู่แบบนั้นไม่ว่าจะผ่านมากี่ชั่วโมงมิลันด้าก็ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่แบบนั้นจนกระทั่ง...

__________________________________

________________________

__________________

____________

_________

____

__

_

"คุณค่ะ...เที่ยงคืนแล้วได้เวลาปิดหอสมุดแล้วค่ะ"

"เอ๋...อะไรนะค่ะ" ร่างบางที่ยังตื่นไม่เต็มตาถามด้วยความมึนๆ

"เที่ยงคืนแล้ว...เราจะปิดหอสมุดแล้วค่ะ"

"เที่ยงคืนเหรอ.......เที่ยงคืน!!!"

คันดะรีบวิ่งออกจากหอสมุดตรงกลับศาสนจักรทันทีได้แต่ภาวนาว่าขอให้ทันทีเถอะ

ศาสนจักร

ณ โรงอาหาร

โรงอาหารที่ปิดไฟมืดมองไม่เห็นอะไรคันดะคิดว่างานมันคงจบลงไปแล้ว

ร่างบางทรุดกายลงนั่งกับพื้นทันที

"เฮ้อ...มาไม่ทันสินะนี่...ปีที่แล้วก็ไม่ได้มาเพราะมีภารกิจ..."

เมื่อร่างบางพูดจบก็...

พรึ่บ!

"แฮปปี้วาเลนไทน์คันดะ!!!"

ร่างบางอึ้งที่จู่ๆแสงไฟก็เปิดออกโรงอาหารที่เมื่อกี้มืดสนิทเงียบเหมือนไม่มีใครแต่ตอนนี้กลับครึกครื้นเฉยเลย

"เอ้า...อย่ามัวแต่อึ้งสิ...มานี่เร็ว" มิลันด้าเดินมาจูงมือคันดะ

"นี่มันอะไรกันน่ะมิลันด้า...ฉันงงหมดแล้ว!?"

"ก็...นี่เป็นแผนของอเลนคุงเค้าน่ะจ้ะ"

"เอ๋...อเลนเหรอ??"

เมื่อพูดจบมิลันด้าก็พลักคันดะให้ไปชนกับใครคนหนึ่ง

ตุบ...

"แฮปปี้วาเลนไทน์ครับ...ยู"

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่คุ้นเคยใบหน้าของชายหนุ่มผมขาวดุจหิมะอยู่ห่างแค่คลืบเดียว

"อ...เลน.." คันดะหน้าแดงแจ๋

"ขอโทษนะครับ...ที่ไม่ได้บอกว่าจะทำแบบนี้ผมมีเรื่องอยากจะบอกยูอยู่เรื่องนึงนะ..."

"อะ...อะไรเหรอ?"

"คือ...แต่งงานกับผมนะครับ...ยู"

ร่างบางหน้าตาตกใจก่อนจะตอบไปว่า...

"ฉัน..........ตกลงค่ะ...." จู่ๆน้ำตาก็เอ่อครอใบหน้าขึ้นมาแต่ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้ามันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ...

ร่างสูงประกบริมฝีปากกับร่างบางอย่างนุ่มนวลท่ามกลางเสียงของผู้คนที่ยินดีกับคู่รักสองคู่นี้อย่างมาก

"เราจะรักกันตลอดไปนะ..."

                                                       The End

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

ตอนนี้ถือว่าย้อนหลังวาเลนไทน์(อย่างมาก)เลยละกันเนอะ-_-'

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^

 

สวัสดีคร้าบ~=w=

      เรื่องบ่นผมคิดว่าจะเอาไว้ที่หลังนะตอนนี้มาต่อฟิคก่อน

___________________________________________________________________________________________

ตอน สูญเสีย

"...ฆ่าทิ้ง...งั้นเหรอ..."

"ใช่...การร่วมมือกับโนอามีความผิดสูง...เลยต้องฆ่าทิ้ง..."

คันดะอึ้งเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนี้ออกมา

"ล้อเล่น...ใช่มั้ย...?...เรื่องพักนี้...มันไม่จริงใช่มั้ย...."

"ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ...นี่มันเรื่องจริง..."

หลังจากที่ราวี่พูดจบคันดะก็ได้วิ่งไปเหลือเพียงแต่ชายผมส้มที่ยืนก้มหน้าเพราะความเศร้าใจและความทุกข์

ร่างบางวิ่งมาด้วยฝีเท้าที่เร็วที่สุดเท้าที่จะทำได้จนมาหยุดอยู่หน้าห้องโคมุอิ

ภายในห้องที่มืดมิดมีโคมุอิยืนอยู่เพียงคนเดียว

"...โคมุอิ..."

คันดะเรียกแต่โคมุอิไม่ได้หันมาเพียงแต่เขากระตุกแค่เล็กน้อย

"...ใครน่ะ..."

"ฉันเองนะคันดะ...คือ....รินารี่ล่ะ..."

โคมุอิยืนเงียบสักพักก็หันมาให้เห็นใบหน้าที่อาบคราบน้ำตา

"......ไป......แล้วล่ะ.....เธอได้จากโลกนี้ไปแล้ว......."

ร่างบางตกใจเมื่อได้ยินที่โคมุอิพูดแบบนั้น

..................

.............

.........

........

....

..

.

แอ๊ด~~~

เสียงเปิดประตูห้องนอนของอเลน

ร่างสูงที่เห็นว่าประตูห้องเปิดออกก็หันไปมองและเขาก็ต้องตกใจ

สาวน้อยผมสีรัตติกาลที่เป็นคนรักของเขายืนร้องไห้อยู่

"ยู!!...เธอเป็นอะไร...??" อเลนถามด้วยความเป็นห่วง

คันดะวิ่งมากอดเขาทันที

"ฮึก!...อเลน...รินารี่...รินารี่น่ะ...ตายแล้ว...ฮึก!..."

อเลนตกใจเมื่อได้ยินคันดะพูดแบบนี้

เขาใช้มือกอดร่างบางกลับ

"...ไม่เป็นไรนะ...ไม่ต้องร้องไห้หรอกนะ..."

นอกจากบรรยากาศในห้องที่กำลังเศร้าโศกนอกห้องก็มีคนที่แอบฟังยืนร้องไห้อยู่

ราวี่เสียใจที่เขาได้สูญเสียคนที่เขาแอบรักไปแล้ว...

___________________________

_________________

_____________

______

___

__

_

...................................

.....................

...............

.............

.......

......

...

.

3 ปีต่อมา

โรงอาหารศาสนจักรแห่งความมืด รังสีมาคุกำลังจะเกิดขึ้นเมื่อเจ้ากระต่ายหัวส้มมาเจ๊าะแจ๊ะกับตุ๊กตาตัวโปรดของอเลน วอคเกอร์

"กินนี้สิจ๊ะยูจ๋า~~" รอยยิ้มหวานสุดจิตสุดใจจากหนุ่มผมส้มถูกส่งไปพร้อมเส้นสปาเก็ตตี้หอมฉุย ร่างบางของเด็กสาวในชุดเอ็กโซซิทส์ดำแดงแย้มรอยยิ้มสุภาพให้ส่งตอบก่อนจะลงมือกินอาหารอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

ราวี่ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงหน้าคมฉายตาหันมามองเจ้าของเรือนผมสีขาวนาม อเลน วอคเกอร์ ที่นั่งจ้องเขม็งอยู่ข้างๆเด็กสาวผมสีรัตติกาล ราววี่หยักคิ้วส่งให้อย่างยียวน

'.........มันกวน!!!.........'

เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆความโกรธแล่นริ้วๆขึ้นมา

"อ้าวอเลนจ๋า~~ไม่ทานอาหารเหรอ...หรือว่ามันไม่อร่อย..."

'มันจะอร่อยได้ยังไงฟร่ะ!!!'

ฉึก!! เสียงซ้อมจิ้มลงในเสต็กเนื้ออาหารเช้าที่กลายเป็นผู้รองรับอารมณ์แทน มีดอีกอันถูกหยิบขึ้นมาหั่นเสต็กจนเสต็กโชคร้ายกระจายออกมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"เอ้านี่จ๊ะยูจ๋า~~ผักดีต่อสุขภาพนะ"

'........ไอ้ราวี่........'

"เอ้านี่จ๊ะ...นั่นด้วย...นี่ด้วย...อุ๊ย!อันนี้รสเด็ด..."

ปึง!!

เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกให้คนบนโต๊ะสะดุ้งทันที

ร่างสูงของคุณชาย อเลน วอคเกอร์ ลุกพรวดขึ้นมาคิ้วเรียวขมวดแบบคนอารมณ์เสียขั้นร้ายแรงก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากโรงอาหารไป

"อ๊ะ...อเลนอิ่มแล้วเหรอ?" เสียงหวานใสร้องถามอย่างไร้เดียงสา แต่สิ่งที่ตอบมาคือ สายตาอาฆาตแค้นที่ส่งมาให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสาวน้อยแทน

"ราวี่...อเลนเค้าเป็นอะไร...ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่าน่ะ..." ร่างบางถามเสียงหงอย

"แหม...อย่าคิดมากน่า...อเลนเค้าโตขึ้นน่ะอารมณ์ก็เลยหงุดหงิดง่ายตามภาษาวัยรุ่น"

และแล้วคันดะลุกขึ้นจากโต๊ะ

"อ้าว...อิ่มแล้วเหรอคันดะ"

"เอ่อ...อืม...จะไปดูอเลนเค้าหน่อยน่ะ" ร่างบางหันมากล่าวตอบ แล้วจากไป

หลังจากที่คันดะเดินมาถึงห้องของอเลน

ก๊อกๆๆ

"เชิญครับ..." เสียงตอบรับจากข้างในดังลอดออกมา

"อยู่นี่จริงๆด้วย...มาทำอะไรน่ะ...อ๊ะ!!"ร่างบางพูดขึ้น จู่ๆมือแกร่งก็โอบเอวเขาไปนั่งบนตัก

"...รู้มั้ยว่าคุณทำอะไรผิด..."

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเข้มดวงตาสีขี้เถ้ามองลึกลงไป

"มะ...ไม่รู้สิ..." คันดะก้มหน้าลงหลบสายตาด้วยความกลัว

"ผมโกรธคุณเพราะ...คุณยุ่งกับราวี่มากเกินไป..." ร่างสูงกล่าว พลางโน้มหน้าลงไปใกล้ร่างบางที่หดคอหลับตาปี๋ด้วยความกลัว

"รู้มั้ยว่าผม...หึง" ประโยคหลังอเลนกระซิบที่ข้างหูพร้อมขโมยความหอมไปหนึ่งฟอด

"....................."ร่างบางหน้าร้อนฉ่า ด้วยความอาย แถมก้มหน้าลงหนักกว่าเดิมอีก

"หลบหน้าทำไม...รู้มั้ยว่าต้องโดนอะไร..."

ร่างบางพยักหน้านิดๆ

"ก็ดีที่รู้..." ร่างสูงว่า แล้วโน้มตัวลง มอบจุมพิตที่ดูดดื่มให้กับร่างบาง

บทจูบอันยาวนานยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่ง...

ปัง!!

เสียงประตูกระแทกกับฝาผนังอย่างแรง ชนิดไม่กลัวว่าประตูสุดหรูจะหักเลยแม้แต่น้อย

"ราวี่!!!จะให้ผมพูดอีกกี่รอบห๊ะ!!!ว่าอย่าเปิดประตูโดยที่ไม่ได้เคาะ!!!!" เสียงกระแทกดังสนั่น ทำให้คู่รักที่แลกจูบกันอยู่ ผละออกทันที

"อ้าว...โทษที...ไม่คิดนี่นาว่านายจะ....อยู่"ชายหนุ่มพูดพลางหยักไหล่แบบไม่สนใจ

อเลนสั่นระริกทำให้คันดะที่อยู่ในอ้อมแขนมองอย่างหวาดกลัว

"อะไรจ๊ะ...อเลนจ๋า~"ราวี่ยังคงกวนไม่เลิก

"ไอหัวส้ม...ถ้าวันนี้กลงเล็บฉันไม่ได้เฉาะกบาลแก แกอย่ามาเรียกชื่อฉันอีกเลย!!!!!!!!!"

ร่างสูงลุกพรวดขึ้นมาพลางสำแดงฤทธิ์อินโนเซนส์ไล่ฟันราวี่ไปทั่วศาสนจักร...

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

รู้สึกเริ่มสงสารนังรี่ชอบกลที่ให้มันตาย...เหอๆๆ-_-'

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของผมน่ะครับผมเลยรู้สึกเซ็งๆไงชอบกลเปิดมาวันแรกห้องผมก็โดนเทศยาวซะแล้ว

แถมต้องกลับมานอนที่หออีกไม่อยากนอนเลยแฮะ-_-'อยากนอนที่บ้าน

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^

 

 

พอกันที!!พอกันที่!!ชื่อบ้าๆนี่ไม่เอาอีกแล้วว้อย!!

             ผมเบื่อมากๆเลยนะการที่ผมถูกบังคับแบบนี้-*-พ่อนะพ่อ!!หัดเข้าใจผมมั่งสิ!!ผมมีบางอย่างจะบอกทุกคนนะครับว่าจริงๆชื่อ"จีฟา"เนี่ยมันไม่ใช่ชื่อจริงๆของผมเลย-*-แต่ผมถูกบังคับให้ใช้มันต่างหาก-*-จริงๆชื่อของผมน่ะชื่อ"เคย์"ครับแต่โดนจับเปลี่ยนเป็นชื่อบ้าๆนั่น!!เหตุผลที่ผมโดนจับเปลี่ยนเข้าไปอ่านใน AbOuT Me ข้างบนกันเองก็ละกันนะครับขี้เกียจอธิบายเรื่องมันยาวน่ะสรุปง่ายๆใครที่รู้ชื่อจริงของผมแล้วให้เปลี่ยนมาเรียกว่า"เคย์"นะครับอย่าเรียกชื่อเพี้ยนๆแบบนั้นอีกเลย-*-

__________________________________________________________________________________________

ตอน ฟื้นจากการหลับใหล

กี่วันผันผ่านไปที่อเลนหลับใหล คันดะไม่อาจรู้ ร่างบางอยู่เคียงข้างผู้เป็นที่รักทั้งยามหลับและยามตื่น หวังเป็นคนแรกที่จะได้เห็นชายหนุ่มฟื้นคืนสติ

มือเล็กบางลูบไล้ใบหน้าชายหนุ่มผมขาวอย่างเศร้าใจ ดวงตาช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ดวงตาเศร้าสร้อยจับจ้องใบหน้าผู้เป็นที่รัก

...//และแล้ว...เจ้าหญิงก็ฟื้นคืน...//

เสียงของเสนาธิการทีเอดอลผู้เป็นอาจารย์เคยเล่านิทานที่เขาเคยคิดว่ามันงี่เง่าให้ฟังยังก้องโนมในจิตใจ

แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง...

ไม่มีนางฟ้า ไม่มีเจ้าหญิง ไม่มีเจ้าชาย ไม่มีปาฏิหาริย์

จะมีก็แต่...ความรักที่ทำให้ดวงใจแตกสลาย...ไม่เคยคิดที่จะรักใครมากเท่านี้...ไม่คิดจะรัก...ไม่คิดจะห่วงหา...ไม่เคยนึกว่าจะเศร้าขนาดนี้...ยามที่อีกฝ่ายหายไป

'ฉันรักนาย...รักมากจริงๆ...' น้ำตาไหลลินลงมาอีกคราหนึ่ง ดวงตากลมโตปิดด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ใบหน้าสวยโน้มลงจนหยาดน้ำตาต้องใบหน้าที่หลับใหล...มือบางปาดออกเบาๆ

'ถึงจะไม่มีปาฏิหาริย์...แต่ขอให้นายรู้...ว่ายังมีคนๆหนึ่งรอคอยนายอยู่เสมอ...ยังมีคนๆหนึ่ง...ที่รักนายยิ่งกว่าใคร...'

ริมฝีปากบางประทับจุมพิตอ่อนหวานแบบในนิทาน ได้แต่หวังให้ฟื้นคืนจากความฝันสู่โลกแห่งความเป็นจริง

...ถึงจะไม่มีปาฏิหาริย์...แต่มนุษย์มักทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้เสมอ...

มนุษย์...เป็นผู้สร้างปาฏิหาริย์...

".................................."ดวงตาเรียวค่อยๆเปิดขึ้น เวลาเดียวกับริมฝีปากหวานนั้นถอนออกไป

ดวงตาสีเงินขี้เถ้าเบิกกว้าง รอยยิ้มที่ไม่ปรากฏมานานได้เผยออกมาให้เห็นอีกครั้ง

"อเลน!!!!" เสียงตะโกนนั้นดังออกไปข้างนอก พวกราวี่วิ่งมาหน้าตาแตกตื่น นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้น

ปัง!!!!

"ราวี่ครับ!!ก่อนจะเข้ามาน่ะหัดเคาะประตูมั่งสิครับ!!" ชายหนุ่มผมส้มเบิกตากว้าง ยืนมึนอยู่หน้าประตู ความดีใจที่ท่วมท้น

"อเลน!!!"ขายาวก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยมิลันด้าที่ดีใจจนพูดไม่ออก

คันดะที่บัดนี้ตกอยู่ในอ้อมกอดหลับตาพริ้ม เรียวปากยังมีรอยยิ้มจางๆ มือบางๆกอดร่างของอเลนเอาไว้แน่นราวกับว่ากลัวจะหายไป

ราวี่หัวเราะเบาๆอย่างเอ็นดู

"...งั้นฉันไปล่ะนะไม่กวนล่ะ ดูแลคันดะดีๆล่ะ เธอแทบไม่ได้นอนเลยตลอดเวลาที่นายไม่ได้สติ..."แล้วราวี่ก็เดินออกไปพร้อมดันมิลันด้าให้ออกไปด้วย

"บ้า..."อเลนถอนหายใจเฮือก ดวงตาสีเงินขี้เถ้าจ้องมองคนรักที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน ตลอดเวลาที่อยู่ในห้วงฝัน ไม่มีคราใดที่จะไม่ฝันเห็น

มือใหญ่ไล้แก้มนุ่มเบาๆคราบน้ำตาและความอ่อนล้ายังเห็นได้ชัด

"...ผมกลับมาแล้ว..."ใบหน้าของชายหนุ่มผมขาวซบเรื่อนผมสีรัตติกาลนุ่ม สูดดมกลิ่นหอมหวานที่รู้สึกได้ตลอดเวลาที่หลับอยู่

"ผมจะไม่หายไปไหนอีก...ผมสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

ริมฝีปากบางยิ่งแย้มกว้างราวกับยินดียิ่ง...เข้าสู่ห้วงแห่งความฝันอันแสนสุข

'ทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน...คือนาย..อเลน วอคเกอร์'

....................................

.......................

..................

.............

..........

.......

...

.

ยามรุ่งเช้าอันแสนอบอุ่น มีลมหนาวนิดๆแสดงให้เห็นว่าฤดูหนาวกำลังจะมาถึง ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้น

"อ๊ะ...ตื่นแล้วเหรออรุณสวัสดิ์นะ..."ร่างบางที่อยู่ข้างเตียงกล่าวทักทายอย่างร่าเริง

"อา...อรุณสวัสดิ์ครับคันดะ..."

"ทานข้าวต้มสิฉันเอามาให้เมื่อกี้"

"อา...ขอบคุณครับ" ร่างสูงยื่นมือจะไปหยิบจานข้าวต้มแต่คันดะก็ยกจานขึ้นไปอยู่เหนือหัวตัวเอง

"ฉันจะป้อนเอง"

"เอ๋...?" ร่างสูงหน้าแดง

"มะ...ไม่เป็นไรครับ...ผม..ผม...ทานเองได้..." อเลนพยายามจะคว้าจานข้าวต้มแต่ก็ไม่สำเร็จ

"ไม่เอา!จะป้อน!"

อเลนที่ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยต้องยอมๆให้คันดะป้อนไป

"...นี่คันดะ...ทำไม...คุณต้องมาดูแลผมขนาดนี้ล่ะ?" อเลนถาม

"เพราะฉันชอบนายไง"

"ง่ะ...ไม่ได้รักเหรอ..."

"...ไม่รัก...จนกว่าจะเรียกว่ายู..." ว่าแล้วใบหน้าของคนพูดก็ขึ้นสีแดงทันที อเลนหัวเราะออกมาเบาๆ

"...ทำไมต้องอายด้วยล่ะครับ..."

"ก็...เอ่อ...คือว่า..."

อเลนมองคนตรงหน้าอย่างชอบใจท่าทางเวลาอายเนี่ยน่ารักถูกใจเขาจริงๆ

"ว่าไงล่ะคร้าบ~~"

"ก็แบบว่า...มัน...อุ๊บ!?" ก่อนที่ร่างบางจะพูดริมฝีปากของฝ่ายนั้นก็ประกบเข้าริมฝีปากเธอซะก่อนหลังจากถอนริมฝีปากออกเจ้าถั่วงอกก็ยิ้มแป้น

"ไม่ต้องบอกก็ได้ครับ...ก็ได้ผมจะเรียกคุณว่ายู...แต่คันดะต้องบอกรักผมก่อนน้า~" ร่างสูงดึงคันดะมานั่งบนตักตัวเองพร้อมกับโอบกอดเอวของฝ่ายนั้น

"เฮ้อ...ก็ได้ๆ...ฉันรักนาย..."

"แฮะๆขอบคุณคร้าบ~"

"...จะปล่อยได้รึยัง....?"

"ทำไมเหรอครับ...ขออยู่แบบนี้สักพักไม่ได้เหรอ?"

"ไว้คราวหน้าได้มั้ย...เอ่อแบบว่า...ฉันมีธุระน่ะ..."

"เฮ้อ...ก็ได้ครับ" ว่าแล้วร่างสูงก็ปล่อยร่างบางไป

คันดะที่เดินออกมาข้างนอกก็เดินตามหาราวี่จนเจอ

"ราวี่"

"อ๊ะ!คันดะ"

"รินารี่...เรื่องรินารี่ล่ะว่าไง!?" ร่างบางถามด้วยความเป็นห่วง

ราวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"...มีคำสั่งให้ฆ่าทิ้งน่ะ..."

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

จบไปอีกหนึ่งครับท่าน

เฮ้อ...เหนื่อย...

เดี๋ยวผมจะมาต่อให้เร็วๆนี้นะครับ^^

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^

 

ถ้ายังไม่เป็นขาวๆเขียวๆ F5 หน่อยนะครับ

           วุ่นวายอยู่กับการเปลี่ยนธีมทั้งคืนวันนี้ก็เลยตื่นสายซะแล้วล่ะครับฮะฮะ(ยังจะหัวเราะ)ผมว่ามาต่อฟิคกันเถอะนะ

___________________________________________________________________________________________

ตอน ที่กี้โจมตี

"แฮ่ก...แฮ่ก...คันดะ...ยังวิ่งไหวอยู่...รึเปล่าครับ..."

"ฉัน...แฮ่ก...ไม่เป็นไร..."

"อีกนิดเดียวนะครับ...อ๊ะ!!หลบเร็ว!!"

อเลนรีบกดหัวร่างบางให้หลบลงทันทีเมื่อมีคลื่นพลังลูกใหญ่พุ่งตรงลงมา

ตูม!!

"อะไรน่ะ!?อ๊ะ!!นาย..."

"นายคิดว่านายจะพาแม่หนูนั่นหนีไปจากฉันได้งั้นเหรอ...หนุ่มน้อย"

"ทีกี้..."

"เอาล่ะ...ฉันไม่พูดมากหรอกนะ...ส่งตัวเธอมา"

"........ไม่........"

"หือ...นายว่าไงนะ?"

"ไม่มีวัน...ผมไม่มีวันส่งคนรักของผมให้กับคนอื่นเด็ดขาด!!!!!"

คันดะที่ได้ยินอเลนพูดแบบนั้นก็อึ้งเป็นอย่างมาก

'รัก...เหรอ...เขารักเรา...งั้นเหรอ'

ทีกี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอามือไปกุมที่หน้าผาก

"งั้นเหรอ...นายจะไม่ยอมส่งเธอมางั้นสินะ.......งั้นฉันคงจะต้องใช้กำลังแย่งชิงมา!!"

เมื่อพูดจบทีกี้ก็ปล่อยพลังลูกใหญ่สีดำใส่อเลนอีกครั้ง

"อึก!!!"

"อเลน!!อาคุม่า!!"

"หา....อ๊ากกกกก!!!"

อเลนโดนทั้งพลังของทีกี้และอาคุม่าโจมตีเข้าใส่

อเลนนอนกองกับพื้นทันที

"อเลน!!อเลน!!"

คันดะพยายามเขย่าตัวของอเลนให้ลุกขึ้นแต่ด้วยบาดแผลอันสาหัสของอเลนทำให้เขาลุกขึ้นไม่ไหว

"เอาล่ะ...เธอมากับฉันได้แล้ว"

ทีกี้เดินมาชุดมือของคันดะ

"ไม่!!ปล่อยฉัน!!อเลน!!อุก!!"

ทีกี้ต่อยเข้าที่ท้องของคันดะ

"คะ...คันดะ!"

"อเลน......"

"ปล่อยเพื่อนของฉันซะ!!"

ทีกี้หันไปมองตามเสียงนั้น

"ราวี่!!มิลันด้า!!"

"โอ๊ะ...เพื่อนของเธอเหรอ...วุ่นวายชะมัด"

"ฉันบอกให้ปล่อยไงเล่า!!"

ราวี่พุ่งโจมตีทีกี้จนทีกี้เผลอปล่อยคันดะไป

"อา...อเลน...."

คันดะนอนสลบลงกับพื้นไปแล้ว

".............................."

.................................................................

....................................................

....................................

............................

....................

..........

......

..

.

'...ที่นี่...ที่ไหน...?'

'...ทำไม...มันช่างคุ้นๆนะ...'

ห้องนอนที่มีนาฬิกาทรายเป็นดอกบัว บรรยากาศที่คุ้นเคย

'....ฝันเหรอ...?'

'...ทำไมถึงได้ฝันร้ายแบบนี้...?'

'อเลน...อเลนอยู่ที่ไหน...มาอยู่ข้างๆฉันที'

.............อเลน...............

"ฟื้นแล้ว!!ราวี่คุง!!คันดะคุงฟื้นแล้วล่ะ!!"

"ยู!!"

"เป็นยังไงบ้างจ๊ะคันดะคุง??"เสียงของมิลันด้าถามด้วยความห่วงใย แต่คันดะไม่ได้สนใจในคำถามนั้น ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปรอบๆห้อง เพื่อมองหาร่างของคนผู้หนึ่ง

'........ทำไม......ทำไมถึงไม่เรียกอเลนมาด้วยล่ะ.......??....อเลน...'

คันดะเริ่มขวัญเสีย ภาพในฝันยังตามหลอกหลอน ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลมีเลือดไหลชะโลมกาย

มือของคันดะคว้าที่ข้อมือของมิลันด้า

"มิลันด้า!อเลนล่ะ??...อเลนอยู่ที่ไหน??"

ผู้ถูกถามมองหน้าของเด็กสาวอย่างลำบากใจ จนในที่สุดต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากให้เด็กสาวนี่ต้องรับข่าวร้ายจากการบอกของเธอ

มิลันด้ามองราวี่อย่างขอความช่วยเหลือ ราวี่ถอนหายใจเฮือก

"....อเลนน่ะนะ...."

____________________________________

ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งมายังห้องนอนห้องหนึ่งพร้อมเสียงร้องรั้งของราวี่และมิลันด้า

'............ไม่จริง!......ทุกคนโกหก!!.....บอกฉันมาสิว่ามันไม่จริง!!......ไม่จริงใช่มั้ย!!อเลน!!'

ร่างบางๆหอบละโหย หยุดฝีเท้าที่หน้าห้องห้องหนึ่ง น้ำตาไหลลินไม่ขาดสาย

มือเล็กสั่นเทาสัมผัสบานประตูก่อนออกแรงผลักมันเบาๆเผยให้เห็นภาพที่ทำหัวใจแทบแตกสลาย

...ชายหนุ่มที่คุ้นเคย...นอนนิทรานิ่งอย่างกับหลับสนิท...แต่อาการนั้นมากว่านี้...ร่างบางทรุดกายลงนั่งกับพื้น มือปิดปากแน่นสนิทกลั้นเสียงสะอื้นที่อาจจะดังไปทั่วศาสนจักร

'...ขอร้องล่ะ...แค่เขา....แค่เขาเท่านั้น...อย่าพรากเขาไปจากฉันเลย...'

คันดะกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ยันกายยืนขึ้นขาสั่นๆพากายลุกขึ้นเดินโซเซจนทรุดกายลงข้างเตียงได้สำเร็จ

มือเล็กกอบกุมมือใหญ่แนบพวงแก้มที่อาบคราบน้ำตา มองใบหน้าที่หลับใหลราวกับเจ้าชายนิทราด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าครั้งไหนๆ

"อเลน...ตื่นเร็วๆนะ...ฉันน่ะจะทำมิทาราชิ..ของโปรดให้อเลนกินสุดฝีมือเลยล่ะ...จะทำให้อเลนออกปากชมฉันเลยนะ...เพราะงั้นนะ...เพราะงั้น...ฮึก...พระผู้...เป็นเจ้า...ขอร้องล่ะ....ฮึก....ให้เขา...ตื่น...ฮึก..."

น้ำตาหยดลงบนมือที่ทาบพวงแก้ม

'.............อย่าพรากเขาไปจากฉันเลย.............'

เสียงกรีดร้องของเด็กสาวตัวน้อย เสียงเล็กๆที่ไม่อาจดังไปถึงฟ้า เสียงร่ำไห้ที่พระองค์ไม่ใยดี

........ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว.......

/เธอเป็นของผม/

'ถ้างั้นก็ตื่นซะสิ...แล้วฉันจะยอมยกทุกอย่างให้...'

.......................................................

...................................

...........................

.................

.........

...

.

"เราจับได้แล้วครับว่าผู้ที่ให้ความร่วมมือกับโนอาคือ...รินารี่ ลี..."

"....................."

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

จบไปอีกหนึ่งตอนแล้วครับ

ตอนต่อไปผมจะพยายามต่อให้เร็วที่สุดนะครับคิดว่าคงจะไม่ดองแล้วล่ะครับ

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ

ปล.วันจันทร์จะเปิดเทอมแล้วล่ะครับเบื่อจริงๆ

 

กลับมาแล้วคร้าบ~

รู้สึกว่าตัวเองตอนนี้เริ่มดองบล๊อกครับ -_-' ขอประทานโทษทุกท่านด้วยนะครับแฮะๆาต่อฟิคกันเถอะครับ -_-'

____________________________________________________________________________________________

ตอน อเลน วอคเกอร์ ลุยแหลก!!

"คุณมิลันด้า!!"

"อา...อเลนคุง...อ๊ะ!!แย่แล้ว!!"หญิงสาวลุกขึ้นจากแขนของร่างสูงทันทีที่นึกอะไรบางอย่างออก

"อะไรเหรอครับ?คุณ...มิลันด้า"

"อเลนคุง!!คันดะคุงน่ะ...คันดะคุงเค้าโดนโนอาที่มีชื่อว่าทีกี้จับไป!!"

"หา!!"

ร่างสูงตกใจเมื่อได้ยินที่หญิงสาวบอก

"ที่กี้!!!!"

"อ๊ะ...อเลนคุงเดี๋ยวก่อนจะไปไหนน่ะ!?"

ร่างสูงไม่ฟังเสียงที่ได้ยินแต่เขากลับวิ่งฝ่าป่าที่มีต้นไม้ปลกคลุมไปเรื่่อยๆ

'ชั่วชีวิตของฉัน...ชั่วชีวิตของฉันที่ตัดสินใจจะไม่รักใครนอกจากมาน่า...แต่ว่า...เธอก็...'

"ชิ!!!คันดะ!!!"

ตัดมาที่คันดะ

"ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!ไอดำนี่!!!"ร่างบางโวยวายให้ทีกี้ปล่อยเธอลงจากบ่าพร้อมกับเอามือทุบหลังทีกี้แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลย

"โอ๊ะ!เธอนี่ด่าฉันแรงเกินไปแล้วนะ...แต่ช่างมันเหอะ"ทีกี้เดินมาถึงประตูห้องหนึ่งก็เปิดประตูออกแล้วจับร่างบางโยนลงกับเตียงในห้อง

"แกคิดจะทำอะไรน่ะ!!"

"อยู่นิ่งๆเถอะน่า...เดี๋ยวก็ดีเองแหละ"ทีกี้ขึ้นคร่อมร่างบางและจับแขนของร่างบางรวบไว้บนหัวเตียง

"ปะ...ปล่อยนะ!!!!"

"อยู่นิ่งๆซี่"

"ทำอะไรอยู่น่ะ...ทีกี้"จู่ๆก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู

"อ๊ะ...นั่นใครน่ะ"ทีกี้ถาม

"ฉันเองโร้ดพ่อขุนนางเรียกหาแน่ะ"

"เฮ้อ...รู้แล้วๆเดี๋ยวไป"

ทีกี้ก็หันมาทางคันดะ

เขาฉีกผ้าห่มออกมาและมัดที่ข้อมือของคันดะและผูกติดไว้กับหัวเตียง

"เดี๋ยวฉันมา...แล้วอย่าคิดหนีซะล่ะ"

ว่าแล้วทีกี้ก็เดินออกไป

"ชิ...เจ้าผ้าบ้าๆนี่จะเอาออกยังไงเนี่ย"ร่างบางพยายามหาทางเอาผ้าออกจากข้อมือแต่ไม่ว่าวิธีไหนก็เอาไม่ออก

"โธ่เอ้ย!ออกซิ!!.......บ้าที่สุด......อเลนช่วยฉันด้วย"

"มีใครกำลังเรียกหาผมรึเปล่า..."

สิ้นเสียงปริศนานี้กระจกที่อยู่ในห้องก็แตกออกเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ร่างบางเห็นแล้วดีใจ

"อะ...อเลน..."

"คันดะ...คุณเป็นอะไรรึเปล่า..."อเลนใช้เล็บที่สำแดงฤทธิ์ตัดเอาผ้าที่มัดออกสำเร็จ

"คันดะ...หวา!?"ร่างสูงร้องอย่างตกใจเมื่อร่างบางกระโดดมากอดเขาจนล้ม

"คัน...ดะ...?"

"ฮึก...ฮือๆ...เจ้าบ้า...นาย...น่ะ...มาช้าชะมัด...เลย....ฮือๆ"

ร่างสูงยิ้มพลางเอามือกอดอีกฝ่าย

"แต่ผมก็มาช่วยแล้ว...ไม่ต้องร้องนะ...คันดะ"

"อะ...อืม"

ร่างสูงเอามือปาดน้ำตาให้ร่างบาง

"เรามาหาทางหนีกันเถอะ"

อเลนพูดแล้วก็พาคันดะลงออกทางหน้าต่างทันที

"ฉันกลับมาแล้ว..."

ทีกี้กลับมาไม่เห็นคันดะในห้อง

"หะ...หายไปไหนแล้วเนี่ย!?"

"ทีกี้!!อเลนคุงพาคันดะหนีออกไปแล้ว!!"

"หา!!!"

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

รู้สึกว่าตัวเองแต่งได้เน่ามาก...

ถ้าช่วงนี้เจ้าของบล๊อกพูดครับๆผมๆออกมาก็อย่าใส่ใจนะครับ

เอ่อ...แบบว่าผมไม่คิดที่จะเปลี่ยนเป็นทอมหรืออะไรนะครับ

แต่ว่าผมอยากจะใช้คำแบบนี้ด้วยเหตุผลหนึ่งน่ะครับแฮะๆ

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ครับ^^ 

เหอๆๆๆๆ(อะไรของมัน -_-')

        ไม่รู้จะพูดอันหยังเลี้ยวเอาเป็นว่าจะมาต่อฟิคและหายไปละกัน555+

___________________________________________________________________________________________

ตอน ลักพาตัว

"อืม...ครีมบำรุงเครื่องสำอางชุดเสื้อผ้าทุกอย่างครบนะจ้ะคันดะคุง"มิลันด้าพูด

"อืม...ว่าแต่...ทำไมต้องซื้อพวกเครื่องสำอางมาด้วยเนี่ย?ฉันไม่ได้ใช้ซะหน่อย?"

"แหมก็เพื่อๆไว้ไงจ้ะสำหรับผู้หญิงน่ะเครื่องสำอางจำเป็นมากเลยน้า~^0^"

"แต่ว่า...ฉันก็ไม่ได้อยู่ในร่างนี้ตลอดไปซะหน่อย...อีกเดี๋ยวโคมุอิก็คงทำยาแก้เสร็จแล้ว...เอ้า!วอคเกอร์ถือสิ!!"

ร่างบางว่าก่อนจะโยนของให้ชายหนุ่มผมขาวถือ

"โอย...นี่ก็ช่วยกันถือมั่งสิครับ...ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องใช้ส่วนตัวอีกสารพัดทุกๆอย่างเอามาให้ผมหมดเลย!"ร่างสูงบ่น

"ไม่ต้องร้องเลยจะตามมาก็ทำตัวให้เป็นประโยชน์หน่อยอีกอย่างเป็นลูกผู้ชายน่ะอดทนหน่อยสิ!!"ร่างบางว่า

'คันดะคุงเนี่ย...อยู่ในร่างนี้นับวันยิ่งจะเหมือนผู้หญิงเข้าทุกทีๆเลยแฮะไม่ค่อยเห็นนิสัยแบบผู้ชายออกมาเลย'มิลันด้าคิด

"เอ่อ...ถ้าหนักล่ะก็เดี๋ยวฉันช่วยถือนะจ้ะอเลนคุง"มิลันด้าว่าแล้วก็ยื่นมือมาหยิบของแต่ว่าร่างบางดันจับมือของเธอไว้ก่อน

"ไม่ต้องหรอกมิลันด้า...ให้ตาบ้าเนี่ยถือไปคนเดียวเถอะเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า"ว่าแล้วร่างบางก็จูงมือมิลันด้าไปปล่อยให้ร่างสูงยืนถือของหนักอยู่คนเดียว

"ฮึ่ม!!ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้หน้าตาน่ารักแต่นิสัยไม่น่ารักเอาซะเลย!!!!"ร่างสูงเดินถือของไปบ่นไป

ผ่านมาสองชั่วโมง

"เออนี่อเลนคุงคันดะคุงเดี๋ยวฉันมานะพอดีจะเดินไปซื้อของที่ตรงนู้นแป๊ปนึงน่ะพวกเธอรอฉันอยู่ตรงร้านขายตุ๊กตาตรงนี้นะ"ว่าแล้วมิลันด้าก็เดินไปปล่อยให้อเลนกะคันดะอยู่กันสองคน

คันดะมองดูตุ๊กตาในร้านที่อยู่ในตู้โชว์จนไปสะดุดตากับตุ๊กตาสองคู่หนึ่ง

'ตุ๊กตาสองคู่นี้...เหมือนเรากับ...อเลนเลย'

ใช่แล้วตุ๊กตาที่ร่างบางเห็นมันเป็นตุ๊กตาที่มีลักษณะคล้ายพวกเขาสองคน

ตัวนึงมีผมที่ยาวสลวยมัดรวบสูงไว้

อีกตัวนึงก็มีผมสีขาวราวกับหิมะ

"ว้าว!!คันดะดูนี่สิ!!"

"เฮือก!!!!"ร่างบางตกใจ

"นายจะตะโกนทำไมตกใจหมด!"

"นี่ๆดูนี่สิครับตุ๊กตาคู่นี้"

"เอ๋..."

"นี่ไง...มันเหมือนผมกับรินารี่เลยนะครับ"

"เอ๊ะ?"

อเลนชี้มือไปที่ตุ๊กตาอีกตัวหนึ่งที่อยู่ข้างๆตุ๊กตาผมขาวมันเป็นตุ๊กตาผู้หญิงที่มีผมสั้น(รินารี่ฟิคนี้ผมสั้นนะ)

คันดะที่เห็นแบบนั้นก็โกรธร่างสูงอยู่นิดๆ

"อ๋อเหรอ...เหมือนมากมะ?"

"นี่เดี๋ยวผมมานะครับช่วยถือของแป๊ปนึงครับ"

"ดะ...เดี๋ยวสิ"

อเลนเดินเข้าไปในร้านตุ๊กตาแล้ว

"...................."

'นั่นสินะ....รินารี่น่ารักจะตายไปใครๆก็ชอบเธอ...รวมถึง...นายด้วย...อเลน'

ร่างบางคิด

"คันดะ!!!"จู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น

"เอ๊ะ!?รินารี่!?ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่!?"

"คันดะมาช่วยที!!ที่ป่าข้างในนั้น!!มีอาคุม่าจำนวนมากกำลังมาทางนี้!!"

"ว่าไงนะ!?นำทางเร็วรินารี่!!"ว่าแล้วร่างบางก็วิ่งตามรินารี่ไปโดยที่มิลันด้ามาเห็นพอดี

"เอ๋?คันดะคุงจะไปไหนน่ะ?แล้วนั่นรินารี่จังรึเปล่านะ?"มิลันด้าก็วิ่งตามไปอีกคนอเลนก็ออกมาพอดี

"เอ๋?คุณมิลันด้า?"และอเลนก็วิ่งตามไปอีกคน

ด้านคันดะ

"ไหนล่ะรินารี่?"ร่างบางหันไปมองคนข้างๆก็พบว่าเธอหายไปแล้ว

"รินารี่!!รินารี่!!"

"ว่าไงสาวน้อย..."

"เอ๋...?"ร่างบางหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน

"โนอา...ที่เจอกันที่เอโดะ..."

"ดีจังนะที่ยังจำฉันได้...ฉันมารับเธอไปอยู่ด้วยนะ...แต่ถ้าขัดขืนก็คงต้องรุนแรงหน่อยนะ"ทีกี้ว่า

"กะ...แก!!อุ๊ก!!"

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ทีกี้ก็พุ่งเข้ามากำหมัดใหญ่ต่อยเข้าท้องร่างบางทันที

คันดะล้มลงนอนกับพื้นทันที

'ไม่ได้...ไม่ได้นะ...ห้ามสลบเด็ดขาด...ถ้าสลบล่ะก็...เรา...'ไม่ทันไรร่างบางก็สลบทันที

ทีกี้อุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว

"อ๊ะ!!"มิลันด้ามาเห็นเหตุการณ์นี้พอดี

"โนอา...อุ๊บ!!!"มีใครบางคนโปะยาสลบข้างหลังมิลันด้า

"ชิ!ดันโผล่มาซะได้ยัยจอมจุ้น!!แล้วจะเอาไงกะมิลันด้าดี?"รินารี่พูด

"ถ้าปล่อยไว้คงไม่ดีแน่พาไปด้วย...อ๊ะ!!"ทีกี้เหลียบไปเห็นอเลนพอดี

"มาเร็วรินารี่ไม่ทันแล้ว...เดี๋ยวพ่อหนุ่มเห็นเข้าความแตกกันหมด"

"อะ...อืม"ว่าแล้วรินารี่ก็วิ่งเข้าไปในมิติที่ทีกี้สร้างขึ้น

"คุณมิลันด้า!!!!"ร่างสูงที่เห็นว่ามิลันด้านอนอยู่ก็ตกใจ

"คุณมิลันด้า!!!เกิดอะไรขึ้นครับ!!!คุณมิลันด้า!!!"

ไม่ว่าอเลนจะเรียกเท่าไหร่มิลันด้าก็ไมมีท่าทีว่าจะตื่นแล้วคันดะจะเป็นอะไรมั้ยเนี่ย!?

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

จบไปหนึ่งค่ะ

ตอบคอมเม้นท์จากเอนทรี่ที่แล้วนะค่ะ

 Moo!? >>>ขอบคุณจ้ะเบลล์

★REnz★>>>จะเอาแบบ Nc เลยหรอค่ะเนี่ย-_-'

                    แบบว่า...แต่งแนวนี้ไม่ค่อยเก่งด้วยสิ-_-'

                    แต่เดี๋ยวลองดูๆก่อนค่ะ^^'

สวัสดีค่า

       วันนี้อารมณ์ดี555+ไม่รู้เพราะอะไรแต่วันนี้อารมณ์ดีแบบสุดขีดไม่เครียดไม่โกรธสบายๆเลยมีอารมณ์แต่งฟิค555+(ปกติมาบ่นๆและก็จากไป)

___________________________________________________________________________________________

ตอน เบื้องหลัง

"ปล่อย!!ปล่อยฉันนะ!!ฉันบอกให้ปล่อยนายไม่ได้ยินหรือไง!!!"

"โอ้ย!!น่ารำคาญจริง!!เป็นสาวเป็นแส้ก็หัดอยู่เงียบๆมั่งได้มั้ยครับ!!"

เหตุการกระชุดกระชากนี้เกิดขึ้นมาได้ราวๆหนึ่งชั่วโมงแล้ว

"ไม่เงียบ!!แล้วแกจะพาฉันออกมาข้างนอกศาสนจักรทำไมเนี่ย!!??"

"ก็...มันปลอดคนแถมคุยเรื่องนั้นกันได้สะดวกด้วย"

"คุย....เรื่องอะไรนะ..."

คันดะเริ่มหวั่นๆกะคำพูดของร่างสูง

"หือ...ปัดโธ่!!ไม่ใช่เรื่องแบบนั้นซะหน่อย!!ก็คุยเรื่องที่คุณกำหมัดจะต่อยเข้าหน้ารินารี่น่ะสิ...นี่คุณคิดไปถึงไหนน่ะ?"

"ปะ...เปล่า!!ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ!!ปล่อยมือฉันได้แล้ว!!"

"ไม่ปล่อย!!จนกว่าผมจะคุยกับคุณจนรู้เรื่อง!!"

"แกจะไม่ปล่อยฉันใช่มะ..."

"อือ!"

"...ได้~..."

ว่าแล้วร่างบางก็กัดเข้าที่มือชายหนุ่มทันที!!

"โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!เจ็บๆๆๆๆๆ!!!!!"

อเลนที่ตอนนี้มือเจ็บเลยเผลอปล่อยมือของร่างบางไป

คันดะซึ่งถูกปล่อยมือก็ถือโอกาศวิ่งหนีทันที

"อ๊ะ!!หยุดนะ!!คันดะ!!"

"ไม่หยุดแล้วจะทำไม!!"

"หนอย!!ถ้าเกิดผมตามทันเมื่อไหร่ล่ะก็โดนดีแน่!!"

ทั้งคู่วิ่งไล่กันจนคันดะวิ่งมาถึงห้องตัวเองก็ปิดประตูห้องล็อคทันที

"เฮ้!!เปิดเดี๋ยวนี้นะคันดะ!!

"ไม่เปิด!!"

"อย่าให้ผมต้องพังเข้าไปนะ!!"

"ถ้าพังได้ก็พังไปเลย!!"

"ฮึ่ม!!...รู้ตัวรึเปล่า~...ว่ากำลังท้าใครอยู่น่ะคันด้า~~..."

รังสีอำมหิตแพร่ขึ้นรอบๆตัวอเลนและเขาก็ได้สำแดงฤทิธ์ตัวตลกของพระผู้เป็นเจ้าขึ้นมา

"ฮึๆๆๆๆๆเตรียมตัวเสียเถอะว่าถ้าผมเข้าไปจะโดนอะไร!!"

อเลนง้างมือข้างที่เป็นอินโนเซนส์เตรียมตัวจะพังเต็มที่แต่ว่า...

หมับ!!

"นายคิดจะทำอะไรของนายน่ะ...อเลน"

"เอ๋...อ่า...หา...ราวี่?"

ชายหัวส้มมาจับมือของเขาไว้ทัน

"นายคิดจะทำอะไรน่ะ?"

"เปล่าๆ!!แฮะๆราวี่กลับมาจากงานแล้วเหรอครับเหนื่อยมั้ย"

"ไม่เหนื่อยนะสบายๆ...นี่อเลนว่างมั้ยไปโรงอาหารกัน"

"เอ๋...ครับ"

และแล้วอเลนก็เดินไป

"เฮ้อ...ไปได้ซะที"ร่างบางเปิดประตูตามออกมาดู

เช้าวันรุ่งขึ้น

"คันดะคุงแต่งตัวเสร็จหรือยังจ้ะ?"เสียงของหญิงสาวนามมิลันด้าพูดขึ้น

"อะไรเหรอครับคุณมิลันด้า?"อเลนเดินผ่านมาพอดี

"อ๋อวันนี้ฉันจะพาคันดะคุงไปซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงน่ะจ้ะ"

"อ๋องั้นผมไปด้วยได้มั้ยครับ"

"เอ๋ได้สิจ้ะงั้นไปด้วยกันนะ"

"ขอโทษที่ทำให้คอยนะมิลันด้า"

"เอ๋!!??"

ตอนนี้คันดะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวล้วนพร้อมกับกระโปรงสีดำสั้นเลยหัวเข่ามานิดนึงถามว่าเจ้าตัวเต็มใจจะใส่กระโปรงสั้นมั้ย?ไม่เลยจริงๆเธออยากจะใส่กางเกงเสียมากกว่าแต่ว่าตอนนี้กางเกงในตู้เสื้อผ้าไซ้มันไม่พอดีตัวจึงใส่ไม่ได้ต้องใส่กระโปรงที่ไปยืมมิลันด้ามาก่อนและตอนนี้เส้นผมที่เคยมัดไว้ก็ถูกปล่อยยาวสลวยลงมา

อเลนที่เห็นเช่นนั้นก็...

พรวด!!!

"เป็นอะไรรึเปล่าอเลนคุง!?"

"มะ..ไม่ฮะ...ผมไม่เป็นไร..."

'ผ้าเช็ดหน้าอยู่ไหนฟร่ะ...เลือดกำเดาไหลไม่หยุดเลย...'<<<อเลนคิด

"แล้วนายมาทำอะไรอยู่แถวนี้น่ะ...วอคเกอร์"

"อ๋อ...อเลนคุงเค้าจะไปด้วยน่ะจ้ะ"

"เอ๋!!!ไม่เอาอ่ะ!!!"

"ทำไมครับถ้าผมไปแล้วมันมีปัญหารึไง?"

"มีสิ!!"

"เอาน่าๆคันดะคุงให้อเลนคุงไปด้วยเถอะจะได้ให้ช่วยถือของนะ"

"อึก...ก็ได้"

ว่าแล้วทั้งสามคนก็เดินออกจากศาสนจักรไปโดยไม่รู้เลยว่าที่การคุยกันเมื่อครู่นี้มีใครบางคนแอบฟังอยู่

"ชิ!!ให้อเลนคุงออกไปด้วยแบบนี้มันก็เสียแผนหมดสิ...เอาไงดี...ทีกี้"

"ฮึ...ใจเย็นๆรินารี่เดี๋ยวฉันจัดการเอง...เธอจะได้พ่อหนุ่มน้อยหน้าหวานนั่นมาควงแน่นอน...และฉันก็ต้องได้ตัวแม่สาวนั่นด้วย"

"....นายแน่ใจนะว่าที่นายทำมันจะไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเราร่วมมือกัน...?"

"อืมแน่นอน...ไม่มีใครรู้แน่ว่าเรารวมมือกัน"

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+..+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

จบไปหนึ่งค่ะ

เฮ้ออัพต่อเร็วๆนี้นะจ้ะ^^

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นค่ะ^^

 

ตอนนี้กี่โมงแล้วเอ่ย~?

         ให้ตายเหอะ!!ต่อให้ผ่านมาสักกี่ปีๆนิสัยนี้มันก็แก้ไม่หายจริงๆ...มันคืออะไรน่ะหรือ?...ก็ไอนิสัยนอนดึกจนขอบตาเป็นหมีแพนด้าหมดแล้ว!!เฮ้อๆๆเซ็งๆๆไม่รู้จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน -*- เพื่อเป็นการแก้เซ็ง..........ต่อฟิคกันโลด!!!!(อ้าว...)

__________________________________________________________________________________________

ตอน คู่แข่ง

เวลา 01:00 ที่ศาสนจักรแห่งความมืด

"อ๊าย~...กว่าจะมาถึงก็ช้ากว่าที่คิดไว้อีกนะครับ...เนอะคันดะ"

"...อืม"

"อเลนคุง!!!"

"หา?...หวา~"

อเลนร้องอย่างตกใจเมื่อจู่ๆก็มีหญิงสาวคนนึงกระโดดเข้ามากอดเขา

"ยินดีต้อนรับกลับนะอเลนคุงคิดถึงจังเลย!!"

"ระ..ระ...รินารี่ปล่อยผมเถอะครับ!!เดี๋ยวใครเค้ามาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะครับ!!"

อเลนพูดแต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ฟังเขาเลยแม้แต่นิดเดียวแถมยังลัดเขาซะแน่นเลย

"ปะ...ปะ...ปล่อยผม...ได้มั้ยฮะ...ผม...หายใจ...มะ...ออก..."

"อุ้ย...ขอโทษทีจ้ะ"ว่าแล้วรินารี่ก็ปล่อยอเลนไป

"...ค่อยยังชั่ว..."

"แล้วทานอะไรมากันรึยังจ้ะ?"

"ยังเลยครับ...โอ้ย!!!!!"

อเลนร้องเสียงดังเพราะที่เท้าของเขาถูกใครคนนึงเหยียบอยู่

"คันดะ!!มันเจ็บนะครับ!!โอ้ยๆ!!!!!"

ดูเหมือนว่ายิ่งพูดร่างบางยิ่งจะขยี้เท้าของเขาให้มันเละซะจนไม่ต้องเดินไปเลย

"...ฉันจะไปโรงอาหารนะ..."ร่างบางว่าก่อนที่จะแลบลิ้นให้อเลนและเดินไป

"อะไรของเค้าเนี่ย...โกรธเราเรื่องอะไรอีกรึเปล่าหว่า?"

"ช่างเขาเถอะจ้ะอเลนคุงเธอเองก็ยังไม่ได้ทานอะไรเลยไม่ใช่หรอจ้ะไปโรงอาหารกันนะ"

"ครับ"

โรงอาหาร

"กรี๊ดว้ายตายสลบ!!(เอาสักอย่างเด่ะ)อเลนคุงกลับมาแล้วหรอจ้ะยินดีต้อนรับกลับจ้ะสั่งอะไรเดี๋ยวฉันทำให้"แม่ครัว(หรือพ่อครัวไม่รู้)เจรี่ว่า

"กลับมาแล้วครับเจรี่...ผมขอ...xxx...xxx...กับของหวาน...xxx...xxx.xxx...ครับ"

และแล้วเจรี่ก็เหงื่อตกอีกครั้ง

"แหม...เจริญอาหารจังเลยนะอเลนคุง"

"คร้าบแล้วรินารี่ไม่ทานอะไรหน่อยเหรอครับ?"

"แค่เห็นเธอกินฉันก็อิ่มแล้วจ้ะ"

"...ระ...ระ...หรอครับ...แฮะๆๆๆ"

อเลนเขินมากจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

"เกะกะจริงเชียว!!จะยืนรักกันอยู่ตรงนี้อีกนานมั้ย!!"เสียงอันคุ้นเคยดังลอดขึ้นมา

"เอ๋..อะ...คันดะ"

"ฉันจะสั่งอาหารอย่ามาเกะกะวอคเกอร์!!"

"เอ๊ะ...นี่คันดะจังไม่เรียกอเลนคุงว่าถั่วงอกแล้วเหรอ?"

"มีปัญหารึไงรินารี่!?"คันดะเริ่มหงุดหงิดแล้ว

"ก็เปล่านี่..."

"นี่...เจรี่ฉันขอโซบะแบบเดิมนะ"

"จ้ะรอแป๊ปนะ"

"นี่...ช่วยเอาไปให้ที่โต๊ะทีนะไม่อยากเห็นหน้าใครบางคน!"

ร่างบางพูดพร้อมกับมองหน้าไปหาชายหนุ่มผมขาวซึ่งมันทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วไม่พอใจร่างบางเล็กน้อย

รินารี่ที่เห็นว่าคันดะจะเดินไปก็แกล้งเอาขาไปสกัด

ตุบ

"โอ้ย!!"

ดูเหมือนว่าแผนการแกล้งของหล่อนจะสำเร็จร่างบางล้มลงทันใด

"อุ้ย!ฮะๆๆคันดะจังเป็นอะไรมั้ยจ้ะสะดุดล้มทีสวยเหมือนนางเอกเลยฮะๆๆ!!"

"อึก...รินารี่!!"

"ทำไมๆเธอมีปัญหากะฉันรึงยัยผมหางม้า!!"

"มีแน่!!ฉันจะสั่งสอนเธอข้อหาปากมากหน่อย!!"

ร่างบางกำหมัดจะต่อยนางมารร้ายตรงหน้าแต่มือก็ถูกหยุดไว้ก่อนโดยอเลน

"เดี๋ยวก่อนสิครับคันดะมีอะไรก็ค่อยๆพูดกันก่อน"

"แต่ยัยนั่นมาหาเรื่องฉันก่อนนะ!!"

"คุณก็อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นสิครับ!!"

"ใช่ๆอย่างที่อเลนคุงพูดนั่นแหละ"

"หนอยยัยรินารี่!!"

"พอซะที!!!!!!คันดะ!!!!!!"ร่างสูงตะโกนใสร่างบางที่ตอนนี้เขากอดเธอไว้อยู่

"ตามผมออกมานี่เลย!!!!"ร่างสูงว่าก็ดึงข้อมือของร่างบางให้ตามไปทันที

"ไม่!!ฉันไม่ไป!!ปล่อยนะ!!"

คันดะพยายามแกะมือของอเลนออกแต่ไม่สำเร็จในที่สุดอเลนก็ลากคันดะออกมาข้างนอกจนได้

"ว้า~ผิดแผนนิดหน่อยแต่ก็ช่างเหอะ...นี่เจรี่ฉันขอสปาเก็ตตี้ที่นึงนะ...พอดีอยากจะกินฉลองอะไรบางอย่าง"

+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+

จบไปอีกหนึ่งค่ะ

เฮ้อ~ตอนนี้ใครอ่านก็อาจจะมึนๆนะค่ะเพราะว่าคนแต่งน่ะตอนแต่งเผลอหลับไปหลายครั้งเลยเหอๆๆอัพฟิคที่นี่เสร็จแล้วต้องไปอัพเรื่องนี้ที่เด็กดีต่อ(แบบว่าแปะทั้งสองที่)

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมและขอบคุณทุกคอมเม้นท์ค่ะ^^